Het is erg 'in' om het 'uit' te vinden dat het 'uit' is om lijstjes te maken met wat 'uit' en 'in' is. Of is dat inmiddels ook alweer 'uit'? Ik was afgelopen weekend op A Campingflight to Lowlands Paradise, kortweg Lowlands voor degenen die weten hoe het hoort, en ik weet in ieder geval dat ik niet hip ben.
Nooit geweest overigens. Niet met opzet. En naar genoegen. Toen ik voor het eerst mocht stemmen bestond de PSP nog en droegen mijn populairste medeleerlingen rode sjaaltjes om hun nek. Ik stemde VVD en droeg een stropdas. Nu stem ik SP, terwijl veel van mijn oud-klasgenoten de VVD te links vinden. Luisterde nog naar Genesis toen Sid Vicious al dood was. Onwijs gaaf heb ik nooit uit mijn strot kunnen krijgen. Cool ook niet. Ik vind niets ruk. Nooit turbotaal gesproken ook. Zocht twee jaar vergeefs naar een zwarte coltrui, schoenen zonder stiksels, colberts zonder rare borstzakjes. Ik heb nog nooit op dinges-house of drum'n'dinges gedanst. Ben wel van fan van Corry Konings en de Rekels. Ik had een grunge-sik voor Nirvana een hit had. Nooit op Ibiza geweest. Geen abonnement op Blvd., Wallpaper, of Wired. Ik heb nooit voor de VPRO gewerkt. Wel voor de NCRV-gids.
Ik zou een verdomd slechte trendwatcher zijn.
Maar ik was toch op Lowlands, het mekka van hip. Ik zag: jongens en meisjes met broeken die de losse broekspijpen op hun enkels droegen. Meisjes met hemdjes die zo strak zaten dat ze ook bleven zitten als de spaghettibandjes braken. Bosbes-, druif-, limoen-, mandarijn- en aardbeikleurig haar. Fosil-horloges. Een tent waarin 21 iMac's werden aanbeden. Acht mensen die elkaar virtueel in Quake doodmaakten. Japans eten uit kartonnen bakjes. Een meisje met spijkers die uit haar hoofdhuid staken. Een jongen met een fietsvelg in een neusvleugel. Energiedrank van gefermenteerde gft-bakinhoud. Meisjes die in een kringetje gehurkt zaten te keuvelen, ondertussen naar elkaar plasje kijkend. Bands waar ik nooit van gehoord had, maar die 'een tikje Tokyo Pussies combineerden met de rauwe gitaarlicks van de Auschwitz Dolls en de zang van de Underground Stiff Fuckers'. En veel gekker moest het niet worden: achthonderd mensen die op hun stoel stonden en Het Smurfenlied met Vader Abraham meezongen.
Diep in de nacht liep ik langs de danstenten van Lowlands. Ik zag twee grijze duiven in indiakatoen die op blote voeten triphopten. Ik zag een middelbare mevrouw die haar Olivia Newton-John haarband combineerde met een navelpiercing in haar uitgelubberde gebruinde buik. Hip is moeilijk als je geen achttien meer bent. Tussen die mensen ontmoette ik Janneke van 21. Gewone naam. Schattige honingblonde krullen. Lieve Hollandse snoet. Zoet hemdje aan. En Martin (geloof ik) van 27, ideale schoonzoon in spijkerbroek en t-shirt zonder tekst. Zoals ik. Zonder tatoeages. Zonder piercings. Alle drie in kleren om mee naar kantoor te gaan. Wij waren niet hip. Dat scheelt een hoop gedoe voor de spiegel. Gerustgesteld kon ik slapen.
Midden in de ochtend schrok ik wakker. Binnen de korste keren is het 'in' om niet hip te zijn, waarna het 'in' zal zijn om het 'uit' te vinden dat het 'in' is om niet hip te zijn. Verder niet meer geslapen.
(Op 31-8-99 in Metro als: Het
mekka van hip)
Bookmark: ...