Downtown Lowlands
Een beetje stad heeft een 'downtown'. Je weet wel, niet het
sjiekste uitgaansgedeelte maar een beetje gruizig. Laten we
zeggen: dat gedeelte van de stad waar je van je moeder weg
moest blijven. ('Downtown me &endash; with a lobotomy,
Take me to the Cuyahoga valley and make a man of me,' zong
Crissy Hynde, dat idee.) Misschien daarom dat het zo'n
aantrekkingskracht heeft. Ik ben lang bezoeker geweest van
de Zwarte Zee in Utrecht, dat bezocht werd door paarse
trainingspakken met gouden kettingen, de witte 450 SEC
foutgeparkeerd op de hoek. Toen het op last van de gemeente
gesloten werd eindigde ik mijn nachten in de ASP en begon
ik mijn ochtenden in de Carrafon. Studentjes, gescheiden
vrouwen, journalisten, motorrijders, schrijvers,
hosselaars, opgefokte vrijgezellen, muzikanten,
taxichauffeurs en andere nachtwezens verzamelden zich er
aan de bar. Een explosieve situatie, maar in deze cafés
gelden andere regels. Niemand wil er stront krijgen, want
geknok eindigt in vervroegde sluitingstijd. En niemand wil
al naar huis.
Downtown there's every kind
of people walkin' round downtown
Downtown there's every language, every human sound downtown
Downtown the nights are longer
Downtown the sights are stronger
Downtown wandering all around downtown
It's all music
(Jackson Browne)
Zo beschreef Jackson Browne downtown Manhattan. Ik moet
zeggen dat ik nooit naar Jackson Browne luisterde, ook niet
toen hij in het vorige millennium zowat maandelijks op de
voorpagina van Oor stond, maar dit is leuk omschreven. Zo
voelde het wel, in de ASP.
Don't hang around and let
your problems surround you
There are movie shows – downtown
Maybe you know some little places to go to
Where they never close – downtown
Just listen to the rhythm of a gentle bossa nova
You'll be dancing with him too before the night is over
Happy again
(Petula Clark)
Ja, downtown is het een, eh, 'dinges' bedoening. Met dinges
bedoel ik mellow, rielekst, of wat voor modewoord ik er ook
voor moet bedenken (overmorgen is er weer een ander). Je
vindt er in ieder geval geen Wanadoo-topveertig H&M
disco-miepen. Wel eten dat nog niet iedereen kent, muziek
waarop nog niet iedereen danst en bioscopen met obscure
films. Foute kleren geen probleem. Maar ja, voor je het
weet is het weer ontdekt door de verkeerde mensen. Zoals
Notting Hill in Londen en Graçia in Barcelona:
There's a place called
Downtown
Where the hippies all go
And they dance the Charleston
And they do the Limbo
Yeah, the hippies all go there
'Cause they want to be seen
It's like a room full of pictures
It's like a psychedelic dream
(Neil Young)
Die Neil Young is een sarcastische lul, maar hij heeft een
scherp oog. Want dat is natuurlijk het gevaar. Zul je zien:
heb je net een plek gevonden waar je met gelijkgestemden
terecht kunt, wordt het weer door foute lui
(Wallpaper-lezers, of erger) ontdekt. Voor je het weet is
dat groezelige foute hardrockcafé met originele Black
Sabbath posters een lounge tent geworden waar ze fusion
sushi serveren. Gelukkig duurt het een paar jaar voor
zoiets gebeurt. Dit is nog maar het tweede jaar dat
Lowlands zijn eigen Downtown heeft. Profiteer daarvan, voor
de grote meute het ontdekt.
[Verdwenen column. Geen idee meer wat mijn eerste column
van 2002 was.]
Je veux de l'amour
De bekendste schizofreen van Europa, de Portugese dichter
Fernando Pessoa, verbrak de relatie met zijn verloofde
Ofélia Queiroz omdat hij vond dat de liefde en de
literatuur niet samen gingen. Ik vraag het me af. Ik heb
'Het boek der rusteloosheid' in de kast staan. Ik kom er
niet doorheen. Het schijnt een meesterwerk te zijn, maar
het leest als een dagboek van een in zelfmedelijden
wentelende puber: 'Ik zal vanhier wegggaan zoals ik gekomen
ben – ouder in uren, een gewaarwording vrolijker, een
gedachte droever.' Het zou me niet verbazen als Ofélia zelf
gillend is weggelopen.
Als ervaringdeskundige zeg ik: er is niets beter voor de
literatuur dan de liefde. Sinds Van Gogh heerst het
misverstand dat kunstenaars moeten lijden. De enige liefde
die een kunstenaar mag kennen is die liefde die een
bijvoeglijk naamwoord bij zich heeft: 'verbroken',
'onbereikbare', 'verboden'. Toen de vrouw van mijn leven
bij me wegging en ik doorgesneden polsen, rattengif en de
strop aan de wastafel net overleefd had, vond iedereen
(behalve mijn beste vriend, die meteen met haar in bed
dook) dat ik geluk had. Als schrijver kon ik daar
natuurlijk veel inspiratie uit halen. Nee hoor. Ik kon
jaren geen pen meer op papier krijgen van ellende.
Kunstenaars moeten omringd zijn door tedere geliefdes. Hun
honger moet gestild met gebraden gevogelte en hun dorst
gelaafd met kostbare wijnen. Hun nek moet gemasseerd door
doorschijnende roodharigen en hun voeten door albasten
hoeri's. Liefst door muzen die zelf verstand van kunst
hebben, maar zich niet op de voorgrond willen dringen.
Het mag hen aan niets ontbreken. De nieuwste iMac,
razendsnel en oogstrelend mooi. Een huis onder architectuur
gebouwd, een tuin als een lusthof, buren die op tijd
zwijgen. Rembrandt kreeg geen armenbegrafenis omdat hij
kunstenaar was, maar omdat hij het zakelijk instinct van
Maurice de Hond had. Nu de boekenweek toch de liefde als
thema heeft: dit geldt vooral voor schrijvers Niet alleen
veelvuldige en goedbetaalde opdrachten en vooral geen
zeikerds die willen dat je gratis komt optreden omdat het
ter promotie van je boek is. Wel een hotel met
ontbijtbuffet tot drie uur 's middags. En vooral veel veel
liefde.
Tijdens de boekenweek zijn we weer op tournee met
schrijvers en dichters. De 'Writers Block Love Tour' brengt
ons overal: Zwiggelte, Zuuk, Wetsens, Trimunt, Puth, Oene,
Nietap, Mollenkot en Lalleweer. Waar we ook komen, geef ons
liefde.
Adres onbekend
Het adresboek van mijn e-mailprogramma (nee, het is niet
dat programma dat zo gemakkelijk virussen doorgeeft) is
gevuld met de adressen van honderden Lowlandsbezoekers. Het
resultaat van een jaar lang mijn e-mailadres op de website
van Lowlands 2001. Lekker gemakkelijk dacht ik, toen
Lowlands 2002 zich aandiende: ik ga gewoon alle deelnemers
van vorig jaar mailen dat we weer beginnen.
Toen ik 's avonds mijn e-mails controleerde liep mijn
postbus over. Meer dan de helft van de adressen was niet
meer geldig. Wat zeg ik. Driekwart. Allemaal retour met
heel veel redenen omkleed. Ik kan me nog herinneren dat het
heel bijzonder was, een e-mailadres op je visitekaartje.
Dat moet oneindig lang geleden zijn, vijf jaar of zo.
Tegenwoordig wissel je vaker van e-mailadres dan van
onderbroek.
Het digitale draadloze leven heeft heel wat veranderingen
meegebracht. De mobiele telefoon zou totale bereikbaarheid
brengen. Mooi niet. Als je iemand mobiel belt moet je maar
hopen dat het nummer niet veranderd is. Of dat je bereik
hebt. Als je e-mailt moet je maar hopen dat de mailserver
niet platligt. Of dat het adres niet weer eens veranderd
is. Ik moet er nog aan wennen, dat gemak waarmee mensen hun
nummer en adres inwisselen voor een ander. Maar misschien
moet ik niet zo star zijn. Op het adres dat ik al jaren heb
ontvang ik dagelijks twintig spams voor hete seks,
miljonair worden en Viagra kopen. Ik doe ik iedere keer
braaf 'remove', maak elke dag tien filters en kill-files,
maar het blijft komen.
Als je eenmaal in de molen zit, kom je er nooit meer uit.
Een tijdje geleden maakte ik een e-mailadres actief dat ik
al twee jaar niet meer gebruikte. Dezelfde dag zat er al
spam in voor... afijn, je snapt het al.
Whatever
Harry Mulisch merkte op bij de presentatie van de dertiende
druk van de Dikke van Dale, dat het woordenboek over
honderd jaar waarschijnlijk alleen nog Engelse woorden
bevatte. Je zou het bijna denken als je op straat loopt. En
zeker als je de inzendingen voor de
'Win-een-optreden-op-Lowlands-wedstrijd' bekijkt, doorspekt
met Engelstalige uitroepen. Het klinkt inderdaad wel
lekker, zo'n 'O my god' of 'Whatever!'. Dat smaakt naar
meer en daarom krijg ik waarschijnlijk ook complete teksten
in het Engels. Die vallen dus af.
Ik kreeg daarover een boze brief van een inzender. Ik hem
ingekort.
"Heer,
waarom moet het perse in het nederlands? ik kan me niet
voorstellen dat onze multi-culti sameleving niet open staat
voor HET internationale communicatiemiddel genaamd
Engels.[...] jack, je tronie siert de bladen en je
materiaal mag er zijn, maar hoe zou jij het vinden als de
literatuurcomités jou materiaal niet overwegen voor prijzen
niet vanwege inhoud maar vanwegen de taal/vorm? zeker
gezien de evolutie van het nederlands (denk aan turbotaal)
en de invloed van andere culturen op ons linguistisch
erfgoed zijn volgens mij niet te
miskennen."
Tsja. Ik heb de taalfouten maar even laten staan. Hij heeft
wel een beetje gelijk. Ik ontken ook niet dat 45% van het
huidige Nederlands uit leenwoorden bestaat. Er is niets mis
mee om Engelse woorden over te nemen. Bij 'opladen' moet ik
aan accu's denken, bij 'uploaden' uitsluitend aan websites.
Het unieke van het Nederlands is dat het andere talen
absorbeert. Dat zal altijd zo blijven. Maar daarbij blijft
het Nederlands, zelfs als 80% van de woorden Engels is. Je
hoort een Zuid-Afrikaan ook niet beweren dat hij Nederlands
spreekt.
Een tekst op zijn literaire waardes schatten is in het
Nederlands al moeilijk genoeg, laat staan in het Engels. En
met alle respect, de meeste Engelstalige teksten die ik
binnenkrijg zijn oppervlakkige zooi die een schijn van
diepte krijgt door het Engels. Als je je niet in het
Nederlands weet uit te drukken lukt het in het Engels zeker
niet. Wij denken namelijk dat wij perfect Engels spreken,
maar dat is niet zo. Het is meestal erbarmelijk, lees:
vertaald Nederlands.
Tekst in het Engels? Het zal wel.
Combitickets
Dat de bands op Lowlands een excuus zijn voor een weekendje
dollen in de polder is allang bekend. Ik heb in vijf jaar
nog nooit een optreden in zijn geheel gezien. Dat van Imca
Marina in de Foxtrot uitgezonderd, maar die deed maar twee
nummers. Het geeft niet dat je alleen maar in het
mini-reuzenrad zit, aan de brain machine hangt, in de rij
staat om je Fokke en Sukke-boekje te laten signeren, of al
je muntjes uitgeeft aan de ingang naar Six Flags. Je hebt
namelijk een Lowlandskaartje. Een abonnement op Canal+ neem
je immers ook alleen voor de goede films.
Maar als je een combiticket koopt verlies je natuurlijk elk
excuus. Einde oefening. Je gaat niet meer voor de muziek,
de cultuur, de literatuur, het straattheater, het exotische
eten. Nee. Je gaat voor de Superman, voor de Robin Hood. Je
bent een adrenalinejunk. Paddo's zijn verboden op Lowlands,
maar in plaats van dat verslomende tripmiddel is er een
andere natural high gekomen. Ik zie ze al lopen, de Six
Flags klanten, met de adrenaline uit hun oren spuitend...
Kun je zo'n combiticket ook met Airmiles bij Albert Heijn
kopen?
Een levenloze grimas
Volgend jaar is mijn vader tien jaar dood. Hij was niet de
eerste mens die ik dood zag. Dat was mijn moeder, vijftien
weken eerder. Mijn vader was een ouderwets mens. Dames gaan
voor, vond hij, dus in strijd met alle medische logica
bleef hij in leven tot we haar begraven hadden. Ik werd om
kwart voor zeven 's ochtends gebeld dat het heel slecht met
hem ging. Twintig minuten later dat hij overleden was. Ik
ben vanuit Utrecht naar Breda geracet. Voor zover dat
mogelijk is in een Volvo 66. Een beetje zinloos was dat
wel. Ik was toch al te laat om bij zijn laatste ademtocht
te zijn. Ergens bij Nieuwendijk lag een boom op de
vluchtstrook. Hij werd in stukken gezaagd en opgeruimd. Ik
heb ooit een kastanjeboom opgekweekt uit een kastanje.
Vijftien jaar later heeft mijn vader hem omgezaagd. Je moet
op de gekste dingen denken op zo'n moment.
Door zijn ziekte kreeg hij gezwellen in zijn milt. Die
drukte op zijn maag, waardoor hij bijna niets meer kon
binnenhouden. Alleen magere vruchtenyoghurt. Het eerste
halfjaar na zijn dood moest ik altijd huilen als ik bij de
Albert Heijn langs de zuivel liep. Dat is gesleten. Ik hoef
nooit meer om hem te huilen. Tot ik het lijk van Pim
Fortuyn zag. Ik vond de foto afschuwelijk. Niet door de
opengebarsten schedel die met wat doekjes bij elkaar
gebonden was. Maar door de mond. Het was de mond van mijn
dode vader. Die levenloze grimas.
De wereld is verdeeld in mensen die het weten en mensen die
het niet weten. Ik ben een van die mensen die het weet. De
dood is een deel van mijn leven. Maar het went nooit.
De moord op Harvey Milk (1978)
In 1978 werd George Moscone, de burgemeester van San
Francisco vermoord. Dat was al opzienbarend genoeg.
Tegelijk werd Harvy Milk vermoord. Milk was een soort
gemeentesecretaris van de deelgemeente van San Francisco
met de grootste concentratie homoseksuelen, het Castro
District. (Er werd gespeculeerd dat de twee een verhouding
hadden.)
De dader was gemeentesecretaris Dan White, een
oerconservatieve homohatende oud-politieman. Moscone en
Milk waren wat Amerikanen 'Liberals' noemen. Hier zouden we
dat 'Links' noemen. White nam ontslag omdat hij niet van
zijn gemeentesalaris kon leven. Daarmee zou links de
meerderheid in het gemeentebestuur van San Francisco
krijgen. White's aanhang wist hem ervan te overtuigen dat
hij moest aanblijven. Hary Milk blokkeerde die terugkeer.
Waarop White Moscone en Milk doodschoot. Op het hoofdbureau
van politie ging een gejuich van vreugde op.
Voor de homoseksuele gemeente was het duidelijk: Milk was
vermoord omdat hij homo was en het beste voor had met
homo's. De verontwaardiging was groot toen White een lage
straf kreeg. Hij zou in een vlaag van
verstandsverbijstering hebben gehandeld omdat hij teveel
junkfood had gegeten. Met name de mierzoete 'Twinkies'. Dit
kwam bekend te staan als 'het Twinkie Arrest'.
Demonstranten liepen over straat met de leuze: Kill a cop,
eat a Twinkie. Tuxedomoon schreef er een prachtig nummer
over: (Special treatment for) the Family Man.
Bijna vijfentwintig jaar later is duidelijk geworden dat de
rechtse White met voorbedachte naar het gemeentehuis was
gegaan om alle linkse raadsleden te vermoorden. Homohaat
was geen motief. White werd in januari 1984 vrijgelaten. Op
21 oktober 1985 pleegde hij zelfmoord.
(Ingezonden mededeling)
DE KORFRAKKERS ERP!!!!
Het seizoen is weer bijna afgelopen maar nog niet voor
iedereen. Voor wellicht 3 teams staat er nog een Nederlands
Kampioenschap voor de deur. Het zou leuk zijn als er dan
veel supporters zijn want alle steun is welkom. Dus kom met
z'n allen supporteren zodat het weer oranje gekleurd zal
zijn langs de lijn.
2 juni kruisfinale senioren 1 tegen Swift om 15.00 uur in
Schijndel voor een plek in de finale. Bij winst spelen zij
op 9 juni de finale opnieuw tegen Spes om 15.00 uur in
Milsbeek.
Routebeschrijving:
Schijndel (sportpark't Heike) Alico: Erp, Veghel, Eerde,
Wijbosch, bij rondweg Schijndel links, 1e verkeerslicht
rechts, le weg links, le weg links.
8 juni spelen de aspiranten 1 een toernooi om het
Nederlands Kampioenschap in Reusel. Het toernooi is van
10.00 tot 16.00 uur.
Routebeschrijving:
Rondweg Eindhoven, richting Antwerpen, afslag Eersel,
Reusel volgen. In Reusel rechtdoor blijven rijden richting
Turnhout, net buiten de bebouwde kom aan de linkerzijde
ligt sportpark 'Den Hoek".
9 juni spelen de junioren 1 de NK-f innie tegen Posolo om
13.00 uur in Milsbeek.
Routebeschrijving:
Uden, Mill, Haps, Oeffelt, bij rotonde rechts, bij
verkeerslichten links, over de brug le afslag links
richting Nijmegen, voorbij verkeerslichten 2e afslag
rechts, weg volgen tot aan de linkerkant de velden te zien
zijn.
Bestuur van korf balvereniging "De Korf rakkers"
Tien keer Floriade
Tien keer Lowlands. Er zijn mensen die het tweede lustrum
vol maken. Ik ben niet een van die mensen. Dit wordt mijn
zesde Lowlands. Ik ben volgend jaar wel vijfentwintig keer
mee op Kroegentocht geweest in Breda, op maandag, tijdens
de optocht, maar als je dat in dagen telt is dat nog steeds
minder dan tien keer Lowlands (en de muziekkeuze is wat
eenzijdiger).
Echte helden zijn het. Op 5 juni is het fotoboek 'A
Campingflight to Lowlands Paradise' gepresenteerd in de
Melkweg Galerie. (Tenminste, ik denk dat het zo heet, er is
een grafische vormgever mee in de weer geweest, zoals met
deze site en dan is het vaak een beetje interpreteren.)
Alle bobo's van Mojo, Six Flags, Oor, Tivoli, de sponsors
en ik kregen alvast een exemplaar. De resterende 4.765
exemplaren worden pas in augustus in de verkoop gegooid.
Het was er op Foxtrot-temperatuur, dus het gesponsorde bier
ging er goed in. Af en toe liep er iemand binnen die
eigenlijk voor The Breeders kwam, maar met party-crashers
erbij is het altijd wel gezellig.
Het leuke van zo'n boekje is altijd kijken of je er in
staat. Of dat er iemand in staat die je kent. Maar niks
hoor. Ik zag mezelf nergens en ik zag ook niemand. Maar wel
de helden van de kant-en-klare pannenkoeken, de
literblikken bier, het vierentwintiguurscafé en met de
blote borsten op de foto ('Opa, is dat oma?' 'Ja, jongen,
die piercing hebben ze later nog operatief moeten
verwijderen.')
De foto's hangen er nog wel een tijdje dus ga kijken.
Tja. Ik blijf een watje, met mijn zesde. Altijd maar
achteraan hobbelen. Gelukkig is er troost. Je bent pas een
echte bikkel als je dit jaar je tiende Floriade meemaakt.
Die is namelijk maar eens per tien jaar.
Mag ik van u een baan, meneer?
From: "mario"
To: lowlands@janou.nl
Subject: waar moet ik zijn voor......
Date: Wed, 29 May 2002 20:55:37 +0200
hallo ik zou graag willen weten waar ik moet zijn als ik
wil weten of ik bij lowlands kan
werken?
To: "mario"
From: lowlands@janou.nl
Subject: Re: waar moet ik zijn voor......
Niet bij mij. Ik heb je vraag geforwarded.
Succes.
Jack Nouws
From: "mario"
To: lowlands@janou.nl
Subject: Re: waar moet ik zijn voor......
Date: Tue, 4 Jun 2002 15:40:34 +0200
oke maar weet u waat bijv. het mail adres of website is van
het bedrijf of bedrijven die bijv. de crew voor het tappen
organiseren.
marioB
From: lowlands@janou.nl
To: "mario"
Sent: Tuesday, June 04, 2002 4:04 PM
Subject: Re: waar moet ik zijn voor......
Ben je er wel eens eerder geweest? Wie is de organisator,
denk je? Wat staat er op je drankmuntjes? Zo moeilijk is
het niet dat te achterhalen...
Jack
From: "mario"
To: lowlands@janou.nl>
Subject: Re: waar moet ik zijn voor......
Date: Tue, 11 Jun 2002 20:49:55 +0200
X-Priority: 3
nee ik ben er niet geweest en weet dus niet wie bijv. de
organisator is.
zijn er ook ander mogelijkheden of contacten waar ik het
kan vragen dan kan ik nog vragen of ze iemand nog nodig
hebben voor het tap werk of zo.
marioB
ps. ik ben oud genoeg voor tappen
To: "mario"
From: lowlands@janou.nl
Subject: Re: waar moet ik zijn voor......
Zoals je misschien door hebt: ik ben je aan het testen. Als
je het echt graag wil, dan kun je ook ontdekken wie
Lowlands organiseert. Dat moet niet zo moeilijk zijn.
Jack
From: "mario"
To: lowlands@janou.nl
Subject: Re: waar moet ik zijn voor......
Date: Mon, 17 Jun 2002 17:55:43 +0200
oke maar mischien is het te laat als ik het heb gevonden.
mariob
Van alle mensen die op Lowlands moeten werken heb ik
misschien de beste baan. Ik zit een dag per week achter de
computer, presenteer twee keer twee uur in de Echotent en
heb dan verder vrij, met vrij drinken (nana-nanána) en
backstage komen bij de band (fuck off, asshole) en een
hotelkamer (Nee, ik heb geen Nouws in de computer staan).
Geen wonder dat werken op Lowlands romantisch overkomt. Dat
is het niet. Ik heb gezien hoe hard alle anderen moeten
werken. Volgens mij ben je te moe om uit te gaan als je
klaar bent.
Toch zijn er mensen die graag willen werken. Zoals Mario.
Mario verkeert in de veronderstelling dat ik hem aan een
baantje kan helpen. Zo zijn er meer onschuldige jongens en
meisjes die denken dat ik iets voor ze kan betekenen. De
verleiding is groot solliciatiegesprekken af te gaan nemen.
Maar ik ga echt alleen over de literatuur. In plaats
daarvan stuur ik ze een beetje. Als je echt iets wil dan
kom je er wel. Of is iedereen tegenwoordig gewend dat alles
keurig voor ze gedaan wordt? Kom op jongens, initiatief.
Even Google-en en je weet meteen waar je moet zijn.
Behalve jongelui op zoek naar werk krijg ik ook
aanbiedingen voor demo's en monsters van T-shirtverkopers.
Daar ga ik tegenwoordig gewoon op in. Ik heb al een aardige
collectie bandjes (dat is dan weer minder, nooit van
cd-branders gehoord, zeker) van obscure punkbands uit
Salland en heavy metal-T-shirts van Deense T-shirtverkopers
verzameld.
Als het MarioB lukt tapper te worden, krijgt hij die hele
verzameling van me. Iets zegt me dat het hem niet gaat
lukken.
Lowlands Online
Het internet vierde vorig jaar zijn tiende verjaardag.
Bedacht ik opeens: ik geloof niet dat er festiviteiten zijn
geweest. Raar is dat natuurlijk niet. Ik kan me ook geen
'Honderd Jaar Asfalt'-festival herinneren en die categorie
valt het ook. Het internet is een abstract verschijnsel,
het abstracte feit dat computers via servers aan elkaar
geknoopt zijn. Of eigenlijk is dat ook niets bijzonders,
dat had je in de jaren tachtig al op een kantoor of
universiteit. Nee, pas toen die servers aan elkaar geknoopt
waren, toen was er internet.
De jongste Lowlandsbezoekers, je hebt ze al vanaf een jaar
of veertien, die weten niet anders dan dat er altijd het
internet is geweest (en RTL4 en MTV). Ik ben aardig
ingevoerd, ondanks dat ik puber was in de vorige eeuw, maar
voor mij blijft toch steeds iets vreemds. Overdreven,
misschien. Luxueus en opdringerig ook wel. De hoeveelheid
reclame stoort me. Het gemak waarmee auteursrechten worden
geschonden ook. Ik ben nog zo ouderwets dat ik cd's koop.
Dat komt misschien omdat ik schrijver ben en voor een deel
afhankelijk ben van auteursrechten. Ik gun ze daarom ook
aan anderen. Maar ja, voor mij is chatten het gezelligst in
De Bastaard met een MB van Bavaria (limoentje in de hals)
en ik heb wel een mobiele telefoon, maar buiten mijn
familie heeft niemand mijn nummer.
Waar ik wel enthousiast over ben is de mogelijkheid op het
internet je verhalen over wat dan ook te zetten. Na een
korte speurtocht kwam ik op deze links over Lowlands. Er
zijn zelfs al mensen die hun avonturen al jaren bijhouden.
http://home.planet.nl/~henx/lowlands.html
http://home.planet.nl/~biels/lowlands.html
http://www.waardan.nl/article.php?sid=16
http://www.groene.nl/1997/35/jb_lowlands.html
Ik ben benieuwd wie er nog meer een site of thuispagina
bijhouden. Mail me je link en ik zal een volgende keer over
de leukste pagina's een stukje schrijven.
Aspirine Breezer Clearasil
'Nico-Otto-Utrecht-Willem-Simon.' Het vloeit er zo
gemakkelijk uit dat de persoon aan de andere kant van de
lijn al doorheeft hoe vaak ik mijn naam moet spellen.
'Naus', zo staat er meestal op mijn post. (En als op straat
iemand 'Hé Djek,' roept, dan weet ik dat we nooit aan
elkaar zijn voorgesteld. Ik gebruik zelf immers de Franse
uitspraak van mijn naam.)
Anna Bernhard Cornelis Dirk Eduard Ferdinand Gerard Hendrik
Izaak Jan Karel Lodewijk Marie Nico Otto Pieter Quotient
Rudolf Simon Teunis Utrecht Victor Willem Xantippe
IJmuiden/Ypsilon Zaandam. Een 'fonetisch alfabet' heet dat,
op deze manier je naam spellen om vergissing te voorkomen.
Om aan te geven dat Lowlands met een militaire precisie
wordt uitgevoerd hebben de tenten een naam volgens het
officiële NAVO-alfabet: Alpha Bravo Charlie Delta Echo
Foxtrot Golf Hotel India Juliet Kilo Lima Mike November
Oscar Papa Quebec Romeo Sierra Tango Uniform Victor Whiskey
Xray Yankee Zulu. Het NAVO-alfabet wordt over de hele
wereld gebruikt, maar er zijn varianten. Zo gebruikt
Indonesië 'Volvo', in plaats van Victor. En dat vind ik
grappig. In het Lowlands-alfabet heeft Grolsch namelijk
Golf vervangen.
Misschien is het tijd, nu Lowlands toch tien jaar bestaat,
met een schone lei te beginnen en volgend jaar met een
nieuw alfabet te beginnen: het sponsoralfabet.
Een Lowlander is namelijk een doelgroep. Dus waarom de
tenten niet AlbertHeijn (voor de kleintjes) Breezer (voor
de watjes) Clearasil (voor de puistenkoppen) Dove (voor de
zachte aanpak) Ericsson (voor SMS'ers) Finimal (voor de
katerigen) Grolsch (voor de Tukkers) Hyundai (voor
koopjesjagers) IBM (voor de nerds) J KLM (voor vluchtige
types) Lois (voor retro-types) Maxell (voor thuis-tapers)
Nike (voor Elvis-fans) Omo (voor besmettelijke types)
Philips (voor het model van vorig jaar) Q8 (voor
streetracers) Rollerblade (voor skaters) Sixflags (voor
adrenalineverslaafden) Tupperware (voor de eigen
boterham-meebrengers) UPC (de dj komt morgen, echt, en
anders volgende week) Volkswagen (voor degelijke types)
Wanadoo (voor wie denkt dat hij sneller is dan hij is)
Xilyfresh (voor de dode vogeltjes) Yamaha (voor
luchtgitaristen) Zwitsal (voor gevoelige types) genoemd?
Ik ga je zien!
De eeuwige jeugd
Vorig jaar was een van de deelnemers aan de LL10 Literaire
Webwedstrijd negen jaar. Dat is niet oud genoeg om alleen
het terrein op te mogen. Haar moeder onttrok haar aan de
wedstrijd. Dat is jammer, want ze maakte een goede kans.
Een andere deelneemster was veertien. Ik dacht dat ook zij
het terrein niet zou opmogen zonder begeleiding. Ik zie
namelijk wel eens overduidelijke vaders met hun kinderen
lopen (al kunnen dat natuurlijk artiesten of bandleden
zijn). Maar er schijnt geen minimumleeftijd te zijn om naar
Lowlands te mogen. Ook geen maximumleeftijd trouwens.
'I hope I die before I get old', zongen The Who. Ik hoop
wel dat ik oud word, wel zo oud als Prins Bernhard, alleen
het ouder worden, daar heb ik zo'n moeite mee. Het is net
als met een verkering, die kan beter in keer kapot zijn,
dan dat die een beetje zeurderig afloopt. Gewoon tot je
vijfenzestige als jonge god rondlopen en dan op je
vijfenzestige eruitzien als een opa en pas op je honderdste
in een bejaardenhuis wachten tot je het record breekt van
de oudste Nederlander.
Ik moet zeggen, ik zie er zelf best goed uit voor mijn 53
jaar: aardig veel haar, en de ochtenderecties strak tegen
de buik (Ja kunst, met zo'n buik, zegt mevrouw Nouws dan
sarcastisch) en daarom is het niet gek als ik System Of A
Down een tandje hoger zet als ik die op KinkFM hoor. Ik val
alleen door de mand als ik ga dansen in Tivoli, met mijn
jarenzeventig danspasjes.
Vroeger was het gemakkelijk: jonge mensen popmuziek, oudere
mensen klassiek (of Djezzz, of Franse zjanzons), maar dat
is niet meer. Ik luister inderdaad meer naar klassiek en
jazz dan toen ik zestien was, maar dat komt doordat ik
bands waar ik een paar jaar later naar luisterde, zich
lieten inspireren door klassiek en jazz. Dus ik ging ook
luisteren.
Ik loop nog met veel zelfvertrouwen over het
Lowlandsterrein. Met meer zelfvertrouwen zelfs dan de
meeste vijfentwintig-minners: ik hoef mijn identiteit niet
meer uit neusringen, tattoos, schoenen, haardracht of
muziekkeus te halen. Dat is het voordeel van ouder zijn in
deze tijd. Ik kan naar alles luisteren wat ik wil zonder
dat het vriendschappen op de proef stelt.
Onder de Lowlanders nog veel mensen dus die de moord op
John Lennon nog bewust hebben meegemaakt, en die de eerste
single van Joy Division kochten. Ik zal ze niet afkeurend
bekijken, ik ben er zelf ook een. Zolang ze maar niet
dansen...
Als ik straks met mijn wandelstok de rokjes van de zusters
in het verpleeghuis optil heb ik waarschijnlijk iets
walkmanachtigs op mijn hoofd (een geïmplanteerd digitaal
gehoorapparaat met WiFi-verbinding naar mijn MP9 speler?)
met daarop wat klassieks: OK Computer van Radiohead.
Pillendoos
Als je als dj lid bent van een rare sekte dan is de straf
duidelijk: dan kom je er niet meer in. Maar als je als
Lowlander je pilletjes niet diep genoeg in je anus hebt
verstopt, dan krijg je ter plekke een taakstraf. Lachen
zeg. Ik krijg zowat dagelijks e-mails van mensen die me
smeken of ik een baantje op Lowlands voor ze kan regelen en
dan zou een taak op Lowlands een straf zijn? Ik zit nu al
een week lang na te denken wat een echte straf kan zijn.
De chemische toiletten leegmaken?
Dat hoeft niet, daar zijn ze chemisch voor.
De artiestenfoyer schoonmaken?
Ik denk dat veel mensen heel graag vrijwillig backstage in
een artiestenfoyer zouden willen zitten schoonmaken.
Bekertjes rapen op het terrein met zo'n lollig grijpstokje?
Net alsof je dan geen bands ziet.
Controleren of er geen tenten buiten de lijntjes opgezet
zijn?
Niets zo lollig als de hele tijd op de camping rondhangen.
Er zijn tientallen bezoekers die nooit verder komen dan de
camping.
Ik weet het niet, er is maar één echte straf die een
Lowlander pijn doet en dat is het doorknippen van het
bandje. Ik heb heel wat tranen van spijt gezien als
backstage van de Foxtrot de bandjes vervangen werden door
tijdelijke bandjes ('En morgen weer melden!'). Het feit dat
een pilletje je de toegang niet ontzegt geeft mij het idee
dat de organisatie er minder zwaar aan tilt dan de
plaatselijke autoriteiten. Dus: wil je eindelijk datgene
doen waar iedereen naar snakt, namelijk actief meewerken
aan Lowlands, ruk dan je pillendoosje open voor je het
terrein op loopt.
Liever pijp roken dan andersom
Ik ben niet begonnen met roken toen ik zeventien was. Roken
begon op de mavo. De verse bovenbouwers uit 4-vwo stonden
met een kopje thee in de pauze, terwijl de
eindexamenklassers van de mavo buiten een sjekkie rolden.
In de vijfde begon het zich bij ons te verspreiden. Dat
kwam door het jointjes roken. Dat was toen nog een
exclusieve studentenaangelegenheid en aangezien de vwo ers
zich daar aan spiegelden werd er op het vwo geblowd. Soms,
stiekem, op feestjes. Maar terwijl de behoefte aan hasj
niet zo groot was, raakten de rokers aan de sigaret. Zo
verraadden ze zich.
Op mijn zeventiende kocht ik wel mijn eerste sigaartjes.
'Wilde Lianos', heetten ze en ze zaten in shag-pakje. Ik
rook nog steeds sigaartjes, Al Capone's Sweets is nu mijn
merk. Zoals Bill Clinton kan ik zeggen: ik rook wel, maar
ik inhaleer niet.
Ik vind sigarettenroken tamelijk stom. Ik heb een
veertienjarig familielid proberen duidelijk te maken hoe
slecht roken is: het belemmert de groei. Nicotine vernauwt
de bloedvaten, vooral de haarvaten, waardoor
voedingsstoffen niet tot in de uiteinden van het lichaam
kunnen komen. Cru gezegd: van roken krijg je een kleintje.
Het schijnt nog wetenschappelijk bewezen te zijn ook, maar
daarvoor verwijs ik je naar de Kijk. Meisjes zal dat niet
veel angst aanjagen, maar zegt een droge gerimpelde huid je
iets? Afijn, het heeft niet geholpen, netzoals veel acties
om roken bij jongeren tegen te gaan niet hebben geholpen.
Ik werd benaderd door een bedrijf dat overdoosjes maakte om
de waarschuwingen op sigarettenpakjes te verhullen. Ik heb
ze boos teruggemaild dat ik niets met ze te maken wil
hebben (niet dat ik iets met de invulling van Lowlands te
maken heb...) en dat ze konden stikken in hun kunstpakjes.
Meer kan ik niet doen.
Het moralistische restrictieve beleid heeft in Amerika tot
de vreemdste uitwassen geleid. Ik ben bij het zoeken naar
een plaatje bij deze column al gestuit op een porno-website
met rokende vrouwen. Ik heb er met stijgende verbazing naar
zitten kijken. Rokende vrouwen als porno?
Mijn Al Capone's Sweets zijn 'Cognac dipped'. Maar als ik
zo'n site bekijk zie ik dat ik maar een conservatief
mannetje ben...
Lowlands is leuk
Als je eens een keer voor de lol door het forum bladert
(voor de lol? mijn god, dat doe je echt niet voor de lol,
ik deed het alleen maar omdat ik eens een echt actueel
Lowlands-onderwerp bij de horens wilde vatten), dan valt je
al heel snel iets op. Lowlanders, of Lola's zoals het al
heel turbotuttig is afgekort, zijn grote zeikerds.
Niets deugt aan Lowlands:
* Mojo is een zakkenvuller, vooral sinds Mojo eigendom is
van een Amerikaanse zakkenvuller.
* De fascistoïde security bestaat uit kruizengrijpers op
zoek naar de vijf gram wiet die echt wel toegestaan is.
* Er mogen geen tachtig blikjes bier het terrein op, maar
mogen dan 12 literblikken wel?
* Het kaartje is te duur, elk jaar een tientje/eurovijfje
erbij, hoe durven ze.
* De bands zijn kut of commercieel en als er eens goede
bands zijn staan ze tegelijk geprogrammeerd, of op een
tijdstip dat iemand eigenlijk al naar huis wilde of zijn
tent nog staat op te zetten.
* De campings zijn te ver van de bands.
* Je kunt niet rustig neuken, of anders heb je wel last van
het neuken naast je.
* Als het terrein opengaat is maar een gedeelte van de
kassa's open zodat je vier uur in de rij staat.
* De supermarkt verdient de naam niet, want probeer er maar
eens een pak spaghetti te kopen.
* De manier waarop het polsbandje vastgemaakt is deugt
niet.
* Er komen teveel boeren/Limbo's/vrouwen/non-alto's.
* De bussen rijden te laten of zijn op donderdag te duur.
* Het regent te vaak en het is te stoffig als het droog is.
* Het toppunt van humor, in iemands tent schijten, wordt
niet gewaardeerd.
* Het bier is te duur, de rijen bij de pinautomaten te lang
en de T-shirts moet je contant afrekenen.
Wat een ellende. Wat een kwelling dat 60.000 jonge mensen
tegen hun zin drie dagen op elkaars lip moeten gaan zitten
in een dode hoek van Nederland. Welke gek heeft dat
bedacht? Is dit een samenzwering van opgefokte ouders die
nu eindelijk eens twee dagen de tijd hebben hun huwelijk
seksueel op te frissen?
Wie belt er Amnesty International? Wie schakelt er Spong en
Hammerstein in om dit onmenselijk concentratiekamp van
ongehoorde grootte op te heffen.
Kom op jongens! Hoor je mij klagen dat ik een half uur in
het pendelbusje moet zitten voor ik in mijn hotelkamer in
Lelystad ben? Hoor je mij klagen dat er geen ruccola in de
salade zit in het artiestenrestaurant? Hoor je mij klagen
dat ik maar tien muntjes per dag krijg en dat ik iedere
keer mijn artiestenbandje moet laten zien voor ik me
backstage gratis kan laten vollopen. Hoor je mij klagen dat
ik vier uur moet werken? Hoor je mij klagen dat ik maar één
persoon als gast mag meenemen? Nee, natuurlijk, want
Lowlands is eerst en vooral heel erg leuk. En als je wat te
zeiken hebt, dan blijf je toch gewoon thuis. Dan vertellen
wij je later wel wat je gemist hebt: de tiende editie van
Lowlands.
Het Alphatent-gevoel
Als je vanuit het westen via Harderwijk naar Lowlands rijdt
zie je op een gegeven moment langs de A28 een tentenpark
staan. Je eerste reactie is: begint het nu al? Maar nee.
Het is een asielzoekerskamp. In tenten. Je zou er maar in
wonen, als het 30 graden is buiten. Of -10.
Sinds ik Lowlands bezoek heb ik een tententik gekregen. Zet
er een draadhek omheen en ik waan me weer in Biddinghuizen.
Een ruimte kan op Foxtrot temperatuur zijn (zoals ik al
eerder schreef) en 10.000 mensen bij elkaar in de gietende
regen geven me een Alpha-gevoel.
Wat ook heel vreemd is: je kijkt naar een nieuwsbericht
over Dance Valley en dan zie je opeens de Foxtrot-tent
staan. Dat voelt een beetje als overspel van die tent,
alsof die opeens een afgelikte boterham is.
We hadden vroeger thuis een indianentent. Van dik rood stof
en vier bamboestokken. Als erin zat werd alles rood. De
wereld was dan even weg, tenzij je zin had in een
zelfgemaakte ijslolly. Je kon er met drie of vier in zitten
en dan was hij vol. Zo vol dat je niet eens doktertje kon
spelen.
Ik vraag me af of dat het Lowlandsgevoel is, dat je slechts
een tentdoekdikte van de buitenwereld verwijderd bent, maar
dat het is alsof je alleen in een andere wereld bent. En
dat zestigduizend keer.
Het uitgesteld orgasme
Het is bijna niet voor te stellen, maar morgen begint het.
De tiende editie van Lowlands. De eersten zullen hun tent
alweer opzetten. Sommigen moeten zelfs spijbelen. Sinds
februari ben ik er al mee bezig. Een half jaar. Ik zal niet
ontkennen: de spanning is inmiddels hoog in me opgebouwd.
Dat komt ook de door de stress van het laatste moment.
Ondanks de lange voorbereidingstijd heb ik nog maar een
halve dag de extra geheugenkaart en batterij van mijn
camera te vinden. Ik moet ook nog bedenken welke kleren ik
meeneem en of rekening moet houden met koud danwel tropisch
weer. Is mijn gsm opgeladen, zit er nog genoeg beltegoed
op. Waar is mijn toilettas en heb ik nog genoeg
pijnstillers en diarreeremmers?
En dat terwijl ik al een half jaar bijna dagelijks contact
heb met zowel Lowlanders als de organisatie. En sinds een
week met mensen waarvan ik al een jaar niets meer had
gehoord, maar die zich mij opeens weer konden herinneren.
Helaas kon ik ze niet aan kaartjes helpen, dus het
hernieuwde contact zal wel van korte duur zijn.
Oh, ik heb gecorrespondeerd met schrijvende en dichtende
Lowlanders, ik heb Lowlanders die een andere leuke
Lowlander wilden terugvinden geholpen, ik heb websites van
Lowlandsjunks gelezen. Allemaal in de aanloop naar die
tiende editie van Lowlands.
En dan sta ik daar straks, op vrijdagavond op het
Lowlandsterrein, op mijn zesde Lowlands. Mijn vijfde
Lowlands met optreden (eentje meer dan Def P.). En dan.
Iedereen heeft wel eens met die geweldige man/vrouw in bed
gelegen na een lange aanloop van verlangen en verovering.
En wat viel het dan tegen.
Ik heb eens twee jaar gespaard voor een versterker (ik
kreeg toen tien gulden voor een hele dag werken). Na drie
maanden heb ik hem met droge ogen weer verkocht voor de
helft van het geld. Maar wat een fantastische twee jaar
gingen daar aan vooraf. De ene audiofolder na de andere
verslonden alsof het porno was, naar de Firato gegaan alsof
het de Wallen was. Het is nog steeds zo. Net een
MiniDisc-recorder gekocht of ik kwijl alweer van een NetMD
met MDLP (een soort triootje, zal ik maar zeggen).
Ik heb een vriendin gehad die het neuken veel gezelliger
vond dan het orgasme. Tja, het klinkt als een vrouwelijke
zelfrechtvaardiging voor het feit dat haar vent haar niet
kan laten krijsen van genot, maar zo moeten we Lowlands
komend weekend maar zien, denk ik, als een orgasme. Slechts
een aanleiding voor maanden van voorpret. Lowlands duurt
geen drie dagen, maar een half jaar.
Dag mijn Paradijsvogeltjes
Willen jullie aan me denken als jullie de foto's hebben
opgehaald bij het Kruidvat of de websites weer hebben
bijgewerkt? Ja? Ik geloof best dat jullie dat toch wel
doen, maar ik wil een beetje gerustgesteld worden.
Het valt namelijk niet mee voor een festival om volwassen
te worden. En dat ben ik inmiddels. Jullie Lowlands groeit
niet meer. Ik ben klaar. Misschien verandert mijn uiterlijk
nog wat, maar ik ben op mijn toppunt en zal altijd zo
blijven. O, natuurlijk, ik zal altijd nog leren en
veranderen. Anders kun je net zo goed verdwijnen.
Ik weet dat jullie veel op me gescholden hebben, mijn
Paradijsvogeltjes. Ik begrijp het wel. Het is voor jullie
ook niet gemakkelijk dat ik niet meer recalcitrant en
rebels lijk. Dat ik het zo goed kan vinden met de
gevestigde orde en de autoriteiten. Dat ik mijn toekomst zo
onverbloemd veilig stel door me op te vrijen aan vrienden
met geld.
Maar je moet begrijpen, ik doe dat niet voor mezelf. Ik doe
het voor ons. Ik wil dat we zo lang mogelijk bij elkaar
blijven. En al lijk ik een burgertrut, ik sta steeds
stiekum te headbangen tijdens een saaie vergadering, of te
chillen tijdens een opgewonden bijeenkomst. Want geef nou
toe, doe ik zo moeilijk die drie dagen dat jullie bij me
zijn? Is het bij niet veel leuker dan thuis.
Natuurlijk was het vroeger beter. Vroeger was alles beter.
Dat is het fijne van volwassen worden: dat je niet meer
knokt tegen de dingen die je niets vindt, maar dat je ze
accepteert en respecteert en verder gewoon maar laat gaan.
Je zult merken wat een rust dat geeft. En dan mag je 24 uur
wakker zijn, in mijn modderpoelen rondwentelen, out gaan op
mijn camping, drie dagen niet douchen, je longen uit je
lijf schreeuwen. Je zult mij niet horen.
Want ik geniet van jullie bestaan. Soms denk ik, zelfs meer
dan jullie van het mijne. Tot volgend jaar. Ik mis jullie
nu al.
Bookmark: ...