20 jaar cd
'Te koop: platenspeler. (voor lp's).' Ik zag de advertentie
hangen bij een supermarkt. Vooral de toevoeging: 'voor
lp's' was grappig. Je zou maar eens denken dat die
platenspeler bedoeld was voor MDF-platen. Of glasplaten. Of
schoolplaten.
Misschien is het je ontgaan, maar op 24 februari was het
precies twintig jaar geleden dat de cd werd geïntroduceerd.
Er werd al een tijdje over gepraat en het principe van een
schijf die met een laser werd gelezen bestond al sinds
1977, toen Philips de beeldplaat introduceerde. Dat was een
dvd ter grootte van een lp. Maar in 1983 was het zover.
Loepzuivere, dynamische, krasvrije muziek. Bijna een hele
dubbel-lp op één schijfje. Zonder omdraaien.
Aan mijn interieur vol jarenzestig spullen kun je al
afleiden dat ik geen 'early adopter' ben, dus het duurde
tot 1988 voor ik mijn eerste cd-speler kocht. In dat jaar
kocht ik ook mijn eerste cd. 'The Köln Concert' van Keith
Jarret. Ik speelde hem af op de cd-speler van een vriend,
in wiens huis ik aan mijn scriptie werkte (hij had namelijk
de Mac die ik niet kon betalen). Voor ik mijn Sony CDP950
kocht had ik al de eerste cd's uit de uitverkoop verzameld.
Bij de Free Record Shop natuurlijk, die langzaam alle goede
titels ging vervangen voor bestsellers en top-40 werk.
In 1983 kostte een cd-speler zo'n 1.500 gulden (680 euro).
De eerste cd, ik geloof dat dat er een van Dire Straits
was, kostte 70 gulden (33 euro). Tegenwoordig krijg je bij
10 dvd's een dvd-speler kado (het is eigenlijk omgekeerd,
maar zo staat het leuker, natuurlijk).
Geen wonder dat de opvolger van de cd alweer klaar staat:
de SACD, de superaudio-cd. Er is meteen al een concurrent,
de DVD-Audio, maar ook die biedt extreem goede
geluidskwaliteit, als ik de hifibladen moet geloven.
Verbijsterende dynamiek, ongeëvenaard frequentiebereik,
onhoorbare ruis, kortom het beste wat er voor je oren
bestaat.
Denk daar maar eens aan, als je op 29, 30 en 31 augustus
vooraan staat in de Alpha en je met tuitende oren
(=gehoorbeschadiging) buitenkomt. Maar jij was
waarschijnlijk toch de kwaliteit van een MP3 op een
zelfgebrand ceedeetje gewend.
Styx
Mijn eerste vriendinnetje was fan van Styx. Ik dus ook.
Nouja, ik deed mijn best. Ik had een lp van de Amerikaanse
band gekocht (dit verhaal speelt zich inderdaad af vóór
1983, meisjes en jongens) en de meeste nummers waren
inderdaad best te pruimen, al weet ik van geen enkele meer
hoe ze klonken. Het was symfonische hard-rock, maar dat kon
je al ontlenen aan de mythologische titel.
De Styx is in de Griekse mythologie de rivier die de wereld
van de levenden scheidt van die van de doden. De veerman
Charon zette je over. Het was altijd een enkele reis.
Behalve voor Orpheus, die zulke mooie muziek maakte dat hij
er iedereen mee kon betoveren. Zo kreeg hij de kans in de
onderwereld af te dalen om zijn geliefde Eurydice terug te
halen uit de dood. Er was één voorwaarde. Terwijl Orpheus
terugliep zou Eurydice hem volgen, maar hij mocht geen
enkele keer omkijken.
Het verhaal is bekend. Orpheus keek wel om. Maar waarom
deed hij dat? In één versie hoorde hij Eurydice niet meer
lopen. Toen hij omkeek was ze er wel. In een andere versie
liep ze te hele tijd te klagen dat Orpheus niet meer van
haar hield, als hij van haar hield zou hij wel omkijken. En
hij keek om.
De laatste verklaring leek me de juiste. Het is een relatie
nagenoeg altijd de vrouw die klaagt dat de man niet meer
van haar houdt en de boel ter discussie stelt en daarmee
vaak meer kapot maakt dan oplost.
Mijn eerste vriendinnetje ging met jongens om die écht van
Styx hielden. Ze konden de larmoyante teksten moeiteloos
meezingen. Ik voelde me daar niet echt bij thuis. Na de
eerste breuk, die moeizaam gelijmd werd, kwam het nooit
meer goed. Op een keer keek ik achterom en toen zag ik dat
met een van hen stond te zoenen. Ik heb mijn lp van Styx
weggegooid.
25 uur
Het is alweer april, maar ik leef nog steeds in maart. In
de tijd van maart, om precies te zijn. In de wintertijd.
Het is een raar gevoel om wakker te worden op een tijd die
aan uitslapen doet denken, terwijl je nog gewoon moe bent.
Ik ben er dit jaar niet ingestonken. Geen afspraak gemist.
Me niet opgewonden over bezoek dat te laat kwam en ook mijn
lievelingsprogramma niet gemist omdat de videorecorder niet
opnieuw afgesteld was. Het scheelt dat de techniek
tegenwoordig meewerkt. Mijn Mac springt automatisch op
zomertijd, netzoals mijn video.
Het zal nog wel een week of twee duren voor ik over deze
jetlag heen ben. Dan pas voel ik dat verloren uur niet
meer. Het is fijn dat de kroegen niet flauw waren en gewoon
tot de oude tijd open bleven. Het is in het laatste weekend
van oktober altijd hopen dat je tijdens het uitgaan dat uur
terugkrijgt. Maar er is je niets afgepakt in maart, dus je
krijgt niets terug. Maar toch altijd stiekem hopen...
Ik vind het nog steeds raar dat de zomertijd tot eind
oktober duurt. Eind oktober is halverwege de herfst. Het
zou veel logischer zijn als de zomertijd tot het laatste
weekend van de laatste zomermaand duurt. Het laatste
weekend van augustus.
Lowlands duurde dan geen drie dagen, maar drie dagen en een
uur. En dat uur krijg je dan op zaterdagavond, de topavond
van het weekend. Als de dj zijn laatste plaat opzet komt er
gewoon nog een uur. Het 24-uurscafé is het 25 uurscafé. De
zon komt een uurtje later op en als je maandag denkt dat je
van de camping wordt afgebulldozerd, blijk je nog alle tijd
te hebben voor een gesprek met de buren.
Maar duurt je kater nu een uur langer of korter?
Het elfde gebod
Vorig jaar vierde Lowlands de tiende editie. Traditioneel
gedoe, eigenlijk. Tien jaar getrouwd, 25 jaar in dienst,
150 jaar geleden geboren. De mens houdt van ronde getallen.
Dit jaar is het de elfde Lowlands. Mooi logo: LL11. Of ook
mogelijk en wat artistiekerig: L1L1. Had gekund, maar de
organisatie heeft er niets mee gedaan. Jammer, want 11 is
een bijzonder getal. 11 is eentje meer dan het heilige
getal 10 (van de geboden) en eentje minder dan het heilige
getal 12 (van de apostelen). Ook wel bekend als het
gekkengetal, tijdens het Carnaval ook verbasterd als
'Alaaf!'. Wie kent het niet.
Er zijn verschillende verklaringen voor de bijzondere
betekenis van de 11 als gekkengetal. 11 November, de elfde
van de elfde, is precies veertig dagen voor Kerstmis. Op
deze dag hoorde de oogst van het jaar binnen te zijn en de
belasting betaald. Dat werd gevierd met snoep voor de
kinderen en drank voor de volwassenen. Op deze dag was het
ook weer toegestaan met de huisslacht te beginnen.
In hoofdstuk 11 van de Napoleontische 'Code Civil' stond de
volgende bepaling: 'De volwassene, die lijdt aan
krankzinnigheid, waanzin of razernij moet onder curatele
behandeling gesteld worden, zelfs als in de toestand af en
toe een verbetering optreedt.' Ga d'r maar aan staan.
Het getal elf wijst altijd op iets afwijkends of iets
abnormaals. 'Ter elfder ure' verwijst naar de laatste kans
je leven te beteren en in het voetbal is een trap vanaf de
elfmeterstip het gevolg van een fout. Soms ziet men 11
gelukkig ook als een geluksgetal, omdat het uit twee enen
bestaat en de 1 is het allerheiligste getal.
In dat licht zie ik graag de Elfde editie van Lowlands. 11,
twee keer het heiligste getal. Feest van het elfde gebod:
gij zult genieten.
Beleef de dag van je leven
Als je Sjef Hendrikx, slager te Zundert niet meer kent, kun
je deze column beter overslaan. Dan zegt het liedje 'Beleef
de dag van je leven op de Flevohof' je waarschijnlijk ook
niets. Het liedje klonk in een Sterspotje waarin een Dik
Trom-achtig jongetje machtige avonturen beleefde op de
Flevohof met koeien en paarden en varkens. Aan het einde
van de mini-speelfilm lag de jongen met verzaligde glimlach
te slapen op de achterbank van de auto, terwijl een
kinderkoor 'Flevo, Flevo, Flevooooo – Hóf' gilde. Als
je daar nog doorheen kon slapen...
De Flevohof bestond van 1971 tot 1991. Lang voor dat
reclamespotje ben ik er een keer geweest. Dat was een
uitstapje, georganiseerd door mijn tante, die toen bij de
KVO (Katholieke Vrouwen Organisatie) zat. Ik herkende later
helemaal niets in dat filmpje. Voor mij was de Flevohof een
aaneenschakeling van stallen en stront en dat kende ik al
van de boerderij van mijn oma. Je kon van alles zelf doen,
zoals kijken naar kaasmaken. Erg succesvol was het niet,
denk ik. Vandaar dat blije filmpje. Veel later is het een
soort pretpark geworden, maar iedereen had nog steeds die
vervelende varkenskop van dat jongetje in zijn hoofd en in
1991 ging de tent failliet.
In 1993, tegelijk met de start van Lowlands, herrees het
park als Walibi Flevo. De toevoeging 'Flevo' aan het
gezongen 'Wi, Wa, Wa-li-bi' was geen meesterzet, want je
zag die kaaskop weer uitgeput achter de bank liggen,
terwijl zijn vader chagrijnig in de file stond.
In 1999 werd het Six Flags.
Het is niet voor te stellen, maar de Flevohof kent
zijn nostalgische websites en
souvenirverzamelaars (had je vader dat
'Flevohofpijpje' maar nooit weggegooid!). Ach, ja.
Vroeger. Er komt een tijd dat Lowlands ook vroeger zal
zijn. Dus, als je een beetje slim bent, verzamel je
alles wat ook maar een beetje aan Lowlands doet denken.
Niet alleen polsbandjes, maar ook draaiboeken van
backstage, wegwijzers, Daily Paradise's en muntjes. Ik
heb een ongebruikte parkeersticker van 2002 in de
aanbieding. Wie biedt?
Ik vind er geen SARS meer aan
Vorig jaar kreeg ik een bezorgde e-mail van een
buitenlandse Lowlandsbezoeker, die gehoord had dat het
festival afgelast zou worden wegens mond-en klauwzeer. Zal
ik dit jaar weer een noodkreet krijgen wegens de vogelpest?
Biddinghuizen ligt dichtbij genoeg de Gelderse Vallei en
Brabant om een vervoersverbod in te stellen. Maar er is
iets anders dat roet in het eten kan gooien.
Ik ben oud genoeg om de Hong Kong griep nog meegemaakt te
hebben. In 1968 vielen er tienduizenden doden door deze
griepvariant. Doodsbang was ik, als klein jongetje en ik
verstopte me na het journaal onder de bank (het hielp). Het
was echter een flauwe vertoning na de Spaanse griep die
over de hele wereld twintig miljoen doden eiste. Dat was
tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Het aantal slachtoffers dat de nieuwe ziekte SARS heeft
geëist loopt in de honderden. Niet eens in de duizenden.
Toch ben ik weer bang. China is op het moment uitgestorven,
als je de kranten moet geloven. Eigenlijk had ik nu in
Indonesië moeten zitten, waar ik een reisreportage over
onbekende eilanden zou maken. Ik ben thuisgebleven. De kans
een infectie op te lopen is heel klein, maar ik wilde het
risico niet lopen.
Ziektes heersen waar veel mensen dicht op elkaar zitten. En
dieren: daarom komen alle griepvarianten (en SARS) uit
Zuid-China, waar mensen, varkens, kippen en eenden dicht op
elkaar leven. In kazernes komt nekkramp voor en op scholen
en in discotheken heb je TBC-uitbraken.
Vogelpest, varkenspest, mond-en-klauwzeer: als SARS in
Nederland uitbreekt staan ons gruwelijke taferelen te
wachten. Ik ben niet bang voor zaken zoals weekwinnaar van
de Lowlands Literaire Web Wedstrijd Harrie de Vries twee
weken gelden beschreef: ruimingen wegens mensenpest. Als
SARS in Nederland uitbreekt zullen grote manifestaties
worden afgelast. Ik ben niet bang dat ik doodga van SARS.
Ik ben bang voor dat bordje aan het evenemententerrein bij
Biddinghuizen met: 'Lowlands afgelast.'
LowPod Party
Toen de cd werd geïntroduceerd klonken de klaagzangen over
het verdwijnen van de prachtig vormgegeven hoezen, in ruil
voor hardplastic doosjes met boekjes die je er maar amper
uitgefrommeld kreeg. Niemand had in die tijd voorzien dat
binnen twintig jaar zelfs de cd zou verdwijnen en muziek
volkomen virtueel zou zijn, zonder drager en zonder
eigenaar.
De platenmaatschappijen schreeuwen moord en brand over
gedorven inkomsten door downloaden van het internet
(terwijl Apple met de iTunes Music Store net aan het
bewijzen is dat het kan, tegen betaling downloaden). De
muzikanten hoor je niet. Waarschijnlijk omdat iedereen meer
aan een cd verdient dan de maker ervan (dat is in de
literatuur hetzelfde: de schrijver krijgt 10 procent, de
boekwinkel 40).
In de VS zijn ze nu aan het experimenteren met vers
gebrande bootleg cd's. Als het concert afgelopen is en de
band tevreden over de show, dan kun je meteen een
live-registratie mee naar huis nemen. Een gouden idee.
Waarschijnlijk wordt het op MP3-formaat gebrand, anders
krijg je nooit anderhalf uur op één cd. De manier om wat
geld terug te verdienen met MP3. Tegelijk is het weer zo
passé. Het toverwoord is iPod.
Ik kreeg het aanbod van Apple om een iPod met 30% korting
te kopen. Het is wel verleidelijk. Iedereen die ik ken
heeft zo'n ding (van elke euro die wereldwijd aan
MP3-spelers wordt uitgegeven gaat de helft naar iPods). Op
de 15 GB-versie passen 3.750 nummers. Dat is 15.000
minuten, maakt 250 uur. Dat lijkt me genoeg voor de
hoogtepunten van drie dagen Lowlands. Stel je voor: op weg
naar huis steek je bij de ingang even je iPod in een
computer en een paar minuten later neem je nagenoeg het
hele Lowlandsfestival in je iPod mee, zodat je de rest van
het jaar kunt nagenieten.
Voor mij betekent het waarschijnlijk dat ik helemaal nooit
meer uit de Foxtrot tent kom.
Niets blijft hetzelfde
Als ik naar het buitenland ga, ga ik het liefst naar het
dorpje Sines in Portugal. Ik neem dan altijd kamer 301 in
het pension Fredemar. Als ik bij Gauchos eet neem ik altijd
onbeperkt spareribs. Bij de Chinees (altijd dezelfde)
altijd Babi Pangang met een loempia vooraf. Op mijn broodje
shoarma neem ik knoflooksaus en als ik naar de kroeg ga dan
ga ik naar de Bastaard.
Ik heb het daar vaak heel moeilijk gehad. Ik dronk altijd
witbier. Soms Hero tomatensap met tabasco. Erbij een bakje
barbecue-olijven. Soms een tosti van het huis (ham-kaas met
chorizo). Regelmatig wist de eigenaar, Arnold, me te
verrassen. Dan was er opeens een ander merk witbier. Omdat
de leidingen door het vorige bier verstopten. Of omdat de
glazen niet goed stapelden. Toen gingen de barbecue-olijven
er opeens uit, omdat sommige mensen ze te zuur vonden. Ook
de tomatensap veranderde: Looza. Minder lekker.
Toch bleef ik als vaste klant. Waarmee bewezen is dat ik
niet dwangneurotisch veranderingen probeer tegen te houden.
Toch ga het nu dun door mijn broek. Ik heb gehoord dat de
Foxtrot-tent een andere tent wordt. Ik was al elk jaar een
paar uur van slag als de artiestenfoyers anders
gerangschikt waren. Een andere tent! En wat voor een zal
dat dan worden? Een grotere hoorde ik.
Ik zit sinds ik het hoorde al weken verbijsterd aan de bar
in de Bastaard. Ik drink daar Millennium Brew. De naam van
dat bier geeft me het idee van duizend jaar zekerheid.
De tweifelaar
Er zijn mensen die moppentappen het dieptepunt van de
conversatie vinden. Ik vind dat de vraag naar mijn
sterrenbeeld. Ik antwoord meestal 'WC-eend' of 'Waterhoen'.
Er zijn dan nog mensen die zo'n bord voor hun kop hebben,
dat ze er serieus op in gaan: 'Is dat Chinese astrologie?'
Maar vooruit, ik ben van 21 oktober en dat maakt me een
Weegschaal. Om even te citeren:
Karakteristieke kenmerken:
Zoekt evenwicht, charmant, komt zeker over, beleefd,
besluiteloos, geraffineerd, evenwichtig, gezellig,
onpraktisch, zelfzuchtig, koel, belezen, extrovert op een
rustige manier, romantisch. [Tsja, daarmee heb je al zowat
het hele spectrum aan karaktertrekken bestreken.]
Liefde:
Een weegschaal voelt zich het gelukkigst in een onstuimige
atmosfeer waarin het thema liefde centraal staat. Hij is
eeuwig op zoek naar een zielsverwant en is ervan overtuigd
dat hij de ware gevonden heeft tot de onvermijdelijke
barstjes verschijnen in de relatie. Dan zakt de
perfectionistische Weegschaal wanhopig in elkaar, treurt om
zijn verloren liefde en gaat vervolgens snel op zoek naar
zijn echte zielsverwant. Een partner van een weegschaal
moet perfect zijn – liefhebben, romantisch, zorgzaam
en aanmoedigend op intellectueel gebied –
eigenschappen die de weegschaal zelf in een goede relatie
in overvloed kan bieden. Voor een weegschaal staat geven
gelijk aan ontvangen. Een weegschaal is seksueel
aantrekkelijk en zit zelden zonder potentiële partner. Hij
kan hartelijk, charmant en romantisch zijn, maar als hij
tegengewerkt wordt ook gemeen, koel en onpersoonlijk. Hij
gaat snel en makkelijk relaties aan maar stapt er ook op
dezelfde manier weer uit. [Kortom, ik ben een supermens
en nog een dekhengst ook.]
Fuck. Dat gaat helemaal over mij, als je dat zo leest. Het
probleem is alleen dat ik volgens veel boekjes een
Schorpioen ben.
Ik wil hier eigenlijk helemaal geen verstand van hebben,
maar er zijn altijd zweefkezen die er over beginnen en
claimen er veel verstand van te hebben, dus de kennis pik
je vanzelf op. Helaas. Zogauw iemand zonder ironie over
astrologie begint, of zelfs maar zegt 'dat er wel iets in
zit', weet ik dat we nooit vrienden zullen worden. Oei,
klink ik nu als een perfectionistische Weegschaal?
Ik ben wel een enorme twijfelaar en weifelaar, een
tweifelaar: een geheel dat meer is dan de som der delen.
Het duurt soms maanden voor ik tot een aankoop overga en er
zijn ook wat dames geweest die het wachten op het
doorhakken van de knoop niet afgewacht hebben en hun heil
bij een Stier hebben gezocht. De enige reden dat ik nooit
een Lowlandskaartje ben misgelopen omdat ze uitverkocht
waren voor ik kon beslissen te gaan, is dat ik nooit een
kaartje hoef te kopen.
Ik ben geen tweifelaar omdat ik Weegschaal ben, maar omdat
mijn vader er ook een was. Niet de sterren, maar mijn
ouders hebben me bepaald.
In de jaren tachtig heeft een Amerikaanse
psychologieprofessor zijn studenten vertelt dat hij van
iedereen een persoonlijke horoscoop had laten trekken. Zij
vonden stuk voor stuk dat die perfect bij hun karakter
paste. Daarna bleek dat iedereen dezelfde tekst voor zich
had liggen. En dat het de horoscoop was van Ted Bundy, de
seriemoordenaar met zesendertig beestachtige moorden op
zijn geweten.
Een warme zachte hand
Ik zat te eten in de artiestencatering backstage...
(dat klinkt glamoureuzer dan het is, want je ziet er Ed
Kowalcyzk of Tricky echt niet, die eten op het grasveldje
achter de tent waar ze ook optreden)
...met een vriend, die een beetje angstig keek naar de
massieve vleesberg die bij ons aanschoof. Onderarmen breed
genoeg voor barokke tatoeages, lang haar in een staart en
een ZZ-Top baard. Ik voelde me wat meer op mijn gemak.
Mensen zijn net dieren: de vervaarlijke olifanten zijn
minder agressief dan de onschuldig ogende duiven. En
daarbij. Het is verkeerd mensen op hun uiterlijk te
beoordelen. In ieder geval, hardop.
Daarom knoopte ik een praatje met de man aan. Hij kwam uit
Engeland en bleek chauffeur van Korn te zijn. Zijn baas had
een transportbedrijf. Een paar jaar daarvoor had die de
opdracht aangenomen om de apparatuur van een band te
vervoeren. Van het een kwam het ander en inmiddels was het
een gespecialiseerd bedrijf.
John bleek niet bijzonder geïnteresseerd in Korn te zijn.
Het was een baan en het was keihard werken. De boel
uitpakken, de boel inpakken, 's nachts doorrijden en de
andere dag de boel weer uitpakken. Het maakte niet uit voor
wie dat was. Meestal zag hij de bandleden maar amper. Ik
vroeg hem aan welke tournee hij de beste herinneringen had.
Dat was aan Andy Williams, de mierzoete crooner. Werk is
werk en het maakt niet uit voor wie je rijdt, als de sfeer
backstage maar prettig is.
Ik was op zoek naar opzienbarende verhalen over het leven
'on the road', maar Johns verhaal dat me het meest trof
ging over zijn kind. Een tournee duurde soms een half jaar
en al die tijd had hij alleen telefonisch contact met
thuis. 'Daar zal ik nooit aan wennen,' zei hij, 'dat ik
thuiskom en dat mijn kind opeens kan kruipen.' Hij begon
wat zachter te praten. 'De keer daarop kwam mijn dochter me
tegemoet lopen en haar eerste woordjes hoorde ik over de
telefoon.' Hij zuchtte. 'Maar dit is het leven waar ik voor
gekozen heb.' John stond op en gaf me een hand. Een warme,
zachte hand.
Eten op Lowlands
Een vriendin van me vertelde me dat ze nooit naar Lowlands
ging zonder een paar pakjes pannenkoeken van de Aldi. Ik
wist voor die tijd helemaal niet dat dat bestond, kant en
klare pannenkoeken, ik bak ze altijd zelf.
(recept: bloem, drie eieren, melk, zout, neutraal smakende
olie, flesje bier, stroop. Splits de eieren. Kwart pak
bloem, eidooiers, snufje zout en kwart liter melk door
elkaar roeren tot je een dik, gelijkmatig beslag hebt.
Scheutje olie erdoorheen tegen het aanbakken. Roer er een
flesje bier doorheen. Klop eiwitten tot dik schuim en schep
dat voorzichtig door het beslag. Je krijgt nu een heel
luchtig beslag. De alcohol verdwijnt tijdens het bakken,
maar de smaak van het bier blijft achter. Lekker met spek
en stroop.)
Pannenkoeken zijn arm aan essentiële voedingsstoffen, maar
ze vullen de maag met koolhydraten en vet en vormen zo een
goede buffer tegen een kater. Al heb ik het idee dat ze
zich in je maag volzuigen met vocht en je daardoor sloom en
slaperig maken. Net netzoals met zwemmen: half uur rust en
dan pas drinken.
In On
the Road van Jack Kerouac leeft de
hoofdpersoon terwijl hij reist op roomijs en noten. Daarin
zit alles wat een mens nodig heeft: koolhydraten en vet
(roomijs) en eiwitten en mineralen (noten). Ik heb sinds ik
dat boek las al een paar keer alleen door Europa gereisd en
ik heb het op dat dieet goed volgehouden. Ik denk dat ik
het roomijs nu door de Aldi-pannenkoeken zou vervangen, die
smelten niet zo snel.
Het is nog goedkoop ook en als je er dan ook nog een buisje
multivitaminenbruistabletten bij neemt kunt je fruit ook
overslaan. Dat wordt alleen maar rot tijdens het transport.
Ideaal voor Lowlands, kortom.
Wil je het helemaal goedkoop aanpakken, dan kun je ook een
bij een dierenwinkel vijftig kilo duivenvoer halen. Voor
minder dan vijftig cent per kilo kun je de hele Lowlands
doorknabbelen.
Jackass, the Lowlands
Dit jaar is er weer een persoonlijk Jack op Lowlands record
gebroken. Half juni kreeg ik de eerste bezorgde reactie van
een meisje dat zich zorgde maakte over de hoeveelheid
kaarten. Ze hoopte een kaart te winnen in de geweldige
Lowlands Literaire Web Wedstrijd. Maar wat als ze niet won
en er geen kaarten meer waren? Ik kon haar gerust stellen.
Je kunt op 28 juli voor het laatst insturen. Dan heb je nog
een maand de tijd.
Toch blijft het elk jaar weer een van de geheimen van
Lowlands: de noodkreet van een Lowlander die voor niets
naar het postkantoor is gegaan omdat de kaartjes waren
uitverkocht. Hoe kan dat in godsnaam? Het is niet dat er
geen publiciteit aan wordt gegeven. De site is al vijf
maanden actief in augustus, elke dj praat over Lowlands op
de radio en de stad hangt vol posters...
Ik probeer me voor te stellen waar het uit voortkomt. Ik
wacht ook wel eens met naar de wc gaan, omdat het drie keer
zo lekker is om pas te poepen als je het bijna in je broek
doet. Ik heb ook wel eens een benzinepomp overgeslagen
omdat ik dacht dat er nog genoeg in de tank zat om de
eerste pomp na de Péage te nemen. Ik heb ook wel eens
gewacht met de koningin van de avond aan te spreken tot het
moment dat ze aanstalten leek te maken weg te gaan. En ik
heb ook wel eens gewacht met voor het zingen de kerk uit te
gaan omdat ik dacht dat ik dat ik me doof kon houden.
Zou het dat zijn? Netzolang wachten met een kaartje kopen
als je durft? Pas de held zijn als op je kaartje
serienummer 59.879 staat?
Tsja. En nu ben ik vader (ik kan namelijk heel hard
neuriën) van een kind bij een heel andere koningin. En ik
ben ook ooit een keer weggesleept langs de Péage, netzoals
ik een keer in mijn broek gescheten heb.
Zo zou ik me toch wel voelen als ik geen kaartje had:
bescheten.
Twee procent
Als regelmatige Carnavalsvierder heb ik me wel eens
verbaasd over de hoeveelheid drank die ik in die vier dagen
kan wegstouwen. Dertig glazen per dag drink ik moeiteloos,
met uitschieters naar veertig, met slechts een lichte
kater. Op een normale uitgaansavond haal ik hooguit zeven
glazen en daar heb ik de andere dag dan uren geen plezier
van. Het gerucht ging heel lang dat er tijdens die dagen
het zogenaamde 'carnavalsbier' werd geschonken. Bier met
een lager alcoholpercentage. Als je je glas tegen het licht
hield zag je inderdaad een veel lichtere kleur.
Volgens de bierbrouwers was het onzin en bestond
'carnavalsbier' niet. Bier met een lager alcoholpercentage
brouwen kostte meer dan het opleverde omdat de hele boel
aangepast moest worden. Dat je er katerloos bij bleef kwam
door de grote omzet van het bier, waardoor je het dagelijks
vers gebrouwen kreeg en er geen verontreinigingen van de
leidingen in zaten. Wij bleven wantrouwend want Albert
Heijn verkocht toen al jaren literflessen met het
zogenaamde 'tafelbier', met een alcoholpercentage van twee
procent. Dus het bestond wel.
We zijn inmiddels een paar jaar verder en er kan geen groot
evenement meer zijn, of er wordt het zogenaamde
'evenementenbier' geschonken. Inderdaad, bier met twee
procent alcohol. Huldiging voetbalsupporters?
Evenementenbier. Uitmarkt? Evenementenbier. Vrijmarkt?
Evenementenbier.
Dus toch. Bier met het zestig procent minder alcohol. Het
bestaat wel. Moeten we ons dus zorgen maken op 29, 30 en 32
augustus? Ik weet niet wat ik er van zeggen moet. Gelukkig
is er een zekerheid: de Breezers en longnecks. Maar die
zitten toch in glas?
De techniek staat gelukkig voor niets. De plastic bierfles
komt eraan. Dus je Breezer of longneck die in glas verboden
was op het terrein komt eraan. Want als er een ding is wat
zeker is, de 'evenementenbreezer' bestaat nog niet.
Tenzij je graag Shandy drinkt.
Het concert des levens
Vlak voor kerstmis 1992 lag mijn moeder op sterven. Mijn
twee zussen en ik waakten om beurten bij haar in het
verpleegtehuis. Ik deed de nacht, van twaalf tot acht. In
de cassettespeler in de auto zat een bandje van Corry
Konings dat ik ooit voor mijn vader had gekocht. Als ik de
auto startte hoorde ik haar grootste hits. Zoals 'Breng mij
nog eenmaal naar huis'. Daar was ik op een of andere manier
ook mee bezig, mijn moeder naar huis brengen.
Kort daarop ging mijn vriendin bij me weg. Ik heb heel wat
keren 'Het is geen droom wat ik nu hoor, jij bent weer
terug, die ik verloor,' mee zitten brullen in de auto. Ik
ben fan van Corry gebleven. Eigenlijk ben ik daarmee fan
van Pierre Kartner. Hij is de man achter Corry, Mieke,
Hannie en de Smurfen, de man die het 'Onze Vader' op muziek
zette en die 'Als je inlegkruisje maar goed zit' schreef.
Die met 'Pimmetje komt, Wimmetje gaat' de plank finaal
missloeg, want Pimmetje bleef helemaal niet.
Corry (voorheen Corry Konings) komt uit Sprundel, vlakbij
Zundert. Uit Sprundel komen ook de Elektronica's van 'De
Vogeltjesdans'. Dat je het weet. De hits van Corry zijn
nagenoeg allemaal vertaalde Schlagers en chansons. Pierre
Kartner moest zijn Nederlandse teksten in de vastliggende
maten persen en dat ging soms allesbehalve soepel. 'Niemand
kan ons toch scheiden, want wij zijn toch een paar.' Twee
keer 'toch', hoe bedenk je het. Toch vind ik de teksten
mooi en ontroerend. Dat komt door de onbeholpenheid en de
stem van Corry. Ze was zo jong nog in de jaren zestig.
Negentien, of zo. En dan die stem. Dat meisjesstemmetje.
Er is al heel wat Nederlandstalig talent op Lowlands
geweest, maar Corry heb ik nog nooit gezien. Ik hoop haar
zondagavond in de Alpha te zien, op 'Het Grote Concert des
Levens.' Maar ja, of ze komt weet ik niet, want daarvan
krijgt niemand een program.
Menstruatiepop
MENSTRUATIEPOP (term van Daniël Dee)
- Popmuziek over zware gevoelens gemaakt door frêle
getormenteerde vrouwen zoals Tori Amos en Kate Bush.
VERKLEEDPOP
- Muziekstijl die fans ertoe brengt zich in bizarre
uitdossingen te hullen. Voorbeeld: alle Gothic Rock.
NATTE-POEZENPOP (term van Lieke Timmermans)
- Muziek gezongen door gevoelige macho's, die vrouwen het
idee geven dat ze hem kunnen redden en daarvoor opdringerig
met smachtende ogen en natte kruisjes op de eerste rij gaan
staan. Voorbeeld: Dinand van Kane, Jon Bon Jovi van Bon
Jovi (zie ook: Doe Maarpop).
DOE MAARPOP
- Muziek gericht op volwassenen die per ongeluk jonge
meisjes hun eerste verliefdheids- en lustgevoelens bezorgt.
Voorbeeld: Doe Maar, Het goede doel.
BARBIEPOP
- Popmuziek die bedacht is om geld te verdienen.
voornamelijk door het kinderen uit de zak te kloppen.
Voorbeeld: Aqua, K3 en Jodi Barnal, Jamai. Verzamel ze
allemaal!
PUKKELPOP
- Muziek voor puberende jongens met overslaande stemmen die
zich geen houding weten te geven en daarom zichzelf stoer
overschreeuwen. Voorbeeld: Eminem, Korn (zie ook:
Pukkelpop).
PUKKELPOP
- Popfestival georganiseerd door 'de Humanistische Jongeren
van Leopoldsburg', maar dat tegelijk met Lowlands wordt
gehouden, dus daar komen we nooit.
KABOUTERPOP
- Muziek gemaakt door Kabouter Plop. Ach, leefde Rien
Poortvliet nog maar.
SEKSPOP
- Muziek bedoeld als toonbeeld van de kracht van jonge
vrouwen, maar door jonge mannen opgevat als inspiratie bij
het masturberen. Voorbeeld: Britney Spears, Christina
Aguilera, Loïs Lane
TIENERPOP
- Muziekstijl uit de jaren zeventig bedoeld voor teenagers
(ouderwets voor kutpubers), zoals Mud en The bay City
Rollers, tegenwoordig meer bekend als 'hardcore house'.
SURFPOP
- Muziek die uitnodigt tot crowdsurfen, wat het doorknippen
van je polsbandje kan betekenen. Alleen voor durfals.
KERMISPOP
- Muziek die pas goed klinkt als hij overstuurd over 200
watt boxen in de buitenlucht geblazen wordt. Ook geschikt
voor boomboxen in auto's. Voorbeeld: Double Barrel, Fat Boy
Slim.
ZELFMOORDPOP
- Muziek die op staat als iemand met weggeschoten gezicht
(Kurt Cobain) wordt gevonden. Ook: muziek die iemand tot
zelfmoord drijft. Voorbeeld: Het Smurfenlied.
PLASPOP
- Muziek waarvan je naar de wc moet, vanwege de subsone bas
die je blaas aan het klotsen maakt. Voorbeeld: alle Drum
'n' Bass.
OVERGANGSPOP
- Muziek voor ouwe rockers die het niet meer zo wild
hoeven, maar de schijn wel graag ophouden. Voorbeeld: Ozzy
Osbourne, Starship, Golden Earring.
APPLEPOP
- Muziek gecomponeerd of gespeeld met of met behulp van een
Apple, waarna duizenden Applegebruikers op het internet
daarover gaan juichen, zelfs als het kutmuziek is.
Voorbeeld: Wally Badaru.
WINDOWSPOP
- Muziek waarvoor bijna onmenselijk geduld nodig is om het
uit te zitten. Voorbeeld: Counting Crows, Bløf.
KLOMPPOP
- Muziek die gespeeld wordt in drassige weilanden, waardoor
alleen klompendragers met bijpassende mentaliteit ervan
kunnen genieten. En koeien. Voorbeeld: Jovink en de
Voederbietels.
JAZZPOP
- Intellectualistische muziek voor elitaire kwallen die
denken dat jazzinvloeden de muziek die ze beluisteren de
muziek beter maakt, in plaats van dat het een vlag is die
een modderschuit moet bedekken.
OPBLAASPOP
- Door popjournalisten bejubelde ingewikkelde muziek die na
een korte tijd van opgehypte populariteit in het niets
verdwijnt. Voorbeeld: Echo & The Bunnymen, The Teardrop
Explodes, Tuxedomoon, Radiohead.
BRULPOP
- Popmuziek die uitnodigt tot massaal meezingen met het
refrein. Voorbeeld: U2, Live, Kane (heb j'm weer).
ZOMERPOP
- Muzieksoort die alleen in de zomer populair, omdat door
het warme weer mensen openstaan voor simpele deuntjes.
Voorbeeld: Groove Armada. The Blue Boy.
HEIMWEEPOP
- Muziek die meegebracht wordt uit Benidorm of Rimini omdat
die doet denken aan de warme vakantie. Voorbeeld: Macarena,
Chihuahua, Los Ketchup (zie ook: AFTER-SKIPOP)
AFTER-SKIPOP
- Muziek die uitnodigt tot meezingen en dansen en springen
en met vreemden op de bek gaan voor mensen die geen
verstand van Carnaval hebben. Voorbeeld: Dj Ötzi.
GEZELLIPOP
- Popmuziek waarbij het gezellig is om bij te praten en
SMS'en te versturen. Voorbeeld: Spinvis.
VOLGENDE KEER:
Babypop
Berghpop
Bevrijdingspop
Bospop
Conincxpop
Dancepop
Dauwpop
Dijkpop
Dollypop
Dwergpop
Moerpop
Flowerpop
Graspop
Heidepop
Herelpop
Huntenpop
IJsselpop
Jij&Meipop
Kempener Pop
Lentepop
Lolliepop
Mosterdpop
Neterpop
Paaspop
Parkpop
Pinkpop
Polderpop
Prilpop
Puddingpop
Rietpop
Schanspop
Schefferspop
Sweelpop
Taaipop
Tofpop
Trailerpop
Trendpop
Turfpop
Ur-Pop
Vlietpop
Wallenpop
Wantijpop
Waterpop
Werfpop
Westerpop
Zomerpop
Een typisch Nederlands festival
Meerdaagse popfestivals zijn er meer dan genoeg in
Nederland, wat zeg ik, in de hele wereld. Er zijn zelfs
festivals die groter zijn dan Lowlands. Sziget in Boedapest
trekt meer dan 300.000 bezoekers. Woodstock, wie kent het
niet, trok er tientallen jaren geleden al meer dan 400.000.
Daar steken de 60.000 bezoekers van vorig jaar bleek tegen
af.
Toch is Lowlands uniek in de hele wereld. Dat is niet
vanwege de ontspannen sfeer die er hangt. De mengeling van
culturen die vreedzaam drie dagen naast elkaar bestaat is
ook niets abnormaals. De warme verhouding van de
organisatie met de burgemeester van Dronten is ook niets
geks: het Festival van Gouveia in Portugal wordt ook trots
door de burgemeester van de stad aangekondigd.
Het is ook niet het aanbod van kunst en cultuur. En dat is
toch tamelijk uniek. Er zijn weinig festivals die zoveel
ruimte maken voor straattheater, cult- en publieksfilms,
strips (zo wortd er dit jaar live een stripverhaal getekend
op en over Lowlands!), literatuur, ballet, toneel en
performance. En zal er buiten Lowlands ooit een popfestival
zijn waar een heuse opera wortd opgevoerd?
Nee. Al dit maakt Lowlands niet uniek. Lowlands is uniek
omdat het het meest Nederlandse festival van Nederland is.
Al komen er nagenoeg alleen maar buitenlandse acts. Al is
tien procent van de bezoekers Belg, Duitser, Zwitser of
Fries. Al is de voertaal backstage Engels: Lowlands is het
meest Nederlandse festival ter wereld, van Nederland.
Want: je kunt via de Volkskrant kaarten winnen voor
Lowlands. En hoe doe je dat? Door zegeltjes te sparen.
Zegeltjes. De natuur van de Nederlander in een woord:
zegeltjesplakker. Zelfs de LoLa's, de Lowlanders, de
Paradijsvogels: zegeltjesplakkers.
Roskilde, OppiKoppi, Pukkelpop, ze verbleken bij de
Lowlandszegels in de Volkskrant.
Twee zielige meisjes
Hallo Jack,
Ik kwam op de Lowlands-site je colums tegen, die ingeleid
werden met de volgende tekst: Elke week vind je hier een
column van huiscolumnist Jack Nouws. Over Lowlands, over de
wereld, en als je hem genoeg stomme mailtjes stuurt, ook
over jou.
Dat zette me aan het denken. Ik zit namelijk met een
gigantisch probleem. Ik begin bij het begin. Begin juni
vertrok ik met mijn beste vriendin richting Limburg, voor
een ander groot Nederlands festival. De tent werd opgezet,
het terrein verkend, het weer was goed, evenals het
sanitair en de sfeer. Geweldige muziek, leuke mensen, en
vrijheid. Wij, als 'festivalmaagden' genoten! Dit was
geweldig! Toen na 3 dagen het feest over was, rees meteen
de vraag: Wanneer kunnen we naar iets vergelijkbaars toe?
Of misschien iets beters? Waar dit festival het hield bij
muziek, gaat lowlands natuurlijk véel verder. We besloten:
naar Lowlands wilden we, en wel dit jaar nog. Er was alleen
een klein (lees: groot) probleem: het geld! Die drie dagen,
die waren geweldig. Maar we hadden wel een jaar lang ons
zakgeld opzij gezet en krom gelegen, om kaartjes te kunnen
betalen! Maar nu hebben we geen tijd om te sparen, en
gewoon geen geld voor de (dure) kaartjes. En dat is dus het
probleem: Lowlands komt snel dichterbij, de loonstrookjes
echter niet. We bedachten daarom het volgende: aan elke
wedstrijd/ spaaractie/ quiz waarmee kaartjes voor Lowlands
te verdienen zijn doen we mee. Dit zorgde voor vrij
hilarische momenten, geloof ons Jack! Neem De
Volkskrant-actie, die u in één van u columns noemde. Wij
kennen niemand die een abonnement op De Volkskrant heeft.
Hoe kom je dan aan je zegels? Geld om de krant te kopen
hebben we niet. Dus vertrokken wij met schaar naar de
plaatselijke bibliotheek, om daar, in een hoekje, heel
sneaky zegels uit de krant te scheuren. En, echt: dat is
hilarisch, want dit moet stiekem. Voor diezelfde actie zijn
we een enorme oudpapierbak ingedoken. Ook de
CJP/volkskrant-sms-actie heeft het geweten: belaagd met
sms-jes, alles om die kaartjes te winnen! Ook de wedstrijd
van muziekzender MTV, daar doen we aan mee. En, natuurlijk,
de quiz op de Lowlands-site zelf. Nu maar hopen dat we die
kaartjes in de wacht slepen. Toch hadden we ergens het
gevoel dat het beter. Toen ik jou column tegen kwam, en
daar las dat, als je maar vervelend genoeg bent, er een
column aan je gewijd kan worden. Misschien een klein
kansje...dachten we, en dan hoopten we ook stiekem dat
iemand ons écht zielig zou vinden, en ons wel wou
sponseren, of zijn eigen kaartjes afstond, of dat de
organisatie ons een kaartje schonk? Een stom mailtje is dit
in ieder geval, en onszelf voor gek zetten, agh, dat deden
we al toen we die oudpapierbak indoken. Dit is dus
duidelijk een geval van totale zieligheid, maar goed...
Ik heb gedaan wat ik wou, hoe sneu ook... Wij willen
g*dvr#mm$ naar Lowlands!
Groetjes,
Mirjam en Renee, Ter Aar
Tsja. Wat kan ik híer nog aan toevoegen? Het is nu nog
zieliger, want zij hebben nu mijn column geschreven en ik
strijk het geld op, genoeg om twee kaartjes te kopen. Wat
is het oneerlijk verdeeld in de wereld.
Column: Burn, baby, burn
De paus heeft gebeden om regen. Het is niet bekend of hij
daarbij een dansje heeft gedaan. Regen. Lowlands wordt
traditioneel gehouden in het weekend met de grootste
regenkans van het jaar. Het is altijd afzien en bidden (op
een niet-religieuze manier) om droogte op de camping en het
festivalterrein. Zo'n modderbaan is wel lollig, maar jaar
na jaar ga het vervelen.
Het zou nu wel eens een paar dagen flink mogen regenen. Als
het op uiterlijk 26 augustus maar ophoudt, maar tot die
tijd: hozen. Storten. Pijpenstelen.
Het is een dreiging die al weken over alles in Nederland
hangt: droogte. Eenrichtingverkeer op de rivieren.
Tuinsproei- en autowasverbod. Mislukte aardappeloogst.
Verzilting in het Westland. Oprukken van exotische
sprinkhanen. Hectoliters wijn uit Limburg.
Droogte. Het evenemententerrein van SixFlags uitgedroogd
als een Argentijnse pampa. Kun je je het voorstellen: een
totaal rookverbod op Lowlands. Ook geen open vuur, dus geen
grillspiesen, geen waxinelichtjes onder Marokkaanse
theepotjes. Alles gefrituurd. Of koud.
Om over koelwater nog maar te zwijgen. Alleen nog maar
water uit pakken en dat is nog op het terrein. Daarbuiten:
elektriciteitscentrales die afgeschakeld worden, maar dat
is gelukkig geen bezwaar voor Lowlands, elke tent heeft
zijn eigen generator.
Droogte. Een paradijselijke toestand voor pyromanen.
Biddinghuizen zucht op het moment onder de terreur van een
pyromaan. De ene na de andere vrachtwagen gaat in vlammen
op. Hij moet nu lopen kwijlen van begeerte. Lowlands.
Vrachtwagens vol levensmiddelen, drank en
geluidsapparatuur. Tourbussen! Tankwagens vol stront of
diesel!
De Paus heeft gebeden om regen. Laten wij bidden dat het
hek om Lowlands het houdt.
You can't always get what you want
Als je volgende week je tentje opgezet hebt en door de
stofwolken het Lowlandterrein bent opgelopen (het KNMI
verwacht de eerste weken nog geen regen) naar je eerste
bandje, dan weet je dat je een juiste keuze hebt gemaakt.
Lowlands is hét festival van Nederland.
Zegt wie?
Zegt de organisatie van de Uitmarkt in Amsterdam. Nouja,
niet in die woorden. Meer in daden. Door een programmering
die meer gericht is op jongeren. Meer popmuziek, meer
dance, meer stand-up comedy, meer schrijvers op het podium.
De wereld wordt wakker. Als je er vanuit gaat dat Amsterdam
de wereld is, tenminste. En dat is ook voor heel veel
mensen zo. En daar hebben ze ontdekt dat popmuziek, dance,
stand-up comedy en schrijvers op het podium ook best wel
cultuur zijn.
Dat wisten we op Lowlands al. Popmuzikanten lezen ook een
boek en sommigen schrijven er wel eens een. Er zijn
schrijvers die in een band spelen en er zijn cabaretiers
die boven in de top-honderdlijsten terechtkomen. Langharig
tuig of modepop, skater of alto, het leest allemaal wel een
boek en ziet allemaal wel een film waarin personages boeken
lezen, films zien en muziek luisteren.
Zojuist in Amsterdam ontdekt en al een decennium op
Lowlands te zien. Wie had ooit gedacht dat Lowlands
ontwikkelingswerk zou zijn?
Wachten op promotie
Dit is alweer mijn laatste column voor Lowlands begint (de
allerlaatste komt een paar dagen na Lowlands). Altijd een
moment van bezinning. Als de laatste tent over een dag of
tien alweer afgebroken is, gaat iedereen op vakantie, maar
begin november 2003 worden de eerste plannen voor LL12 in
2004 alweer gemaakt.
Ik denk ook alweer over mijn toekomst na. Ik kan niet tot
het einde der tijden columnst voor de website van Lowlands
zijn. Er moet een moment zijn dat je weet dat het genoeg
is. En wat dan? Wat kun je nog hierna, nadat je zeven
bijbelse vette jaren op Lowlands hebt doorgebracht?
Ik heb wel een idee. Een van de typerende dingen van
Lowlands is de samensmelting van high culture en low
culture. High culture, dat is ballet, dat is toneel, dat is
literatuur, dat is sushi, dat is zelfs popmuziek en Beertje
van Beers. Low culture, dat is straattheater, stand-up
comedy, friet met kroket, de Band zonder Banaan en Henny
Huisman. Op zondagavond maakt het niemand meer iets uit
waar je naar luistert of waarop je danst.
Een paar weken geleden nam Isabelle (Brinkman) een ferm
besluit en ging weg bij 3FM. De manier waarop de zender met
muziek overweg ging zinde haar niet. Alle mogelijkheden tot
experiment waren weg en haar favoriete 'alternatieve
muziek' (alternatief voor de top-100, neem ik aan) mocht ze
niet meer draaien.
En nu presenteert ze 'Show van Nederland', het meest
overbodige tv programma, het meest van voor-naar-achter
bedachte, het minst originele programma van Nederland.
Ik herkende haar eerst niet. Haar stoute imago (streng
haar, gedurfde kinpiercing) is rigoureus weggepoetst voor
een nettes Mädchen nebenan-uitstraling. In plaats van schor
van drank en sigaretten in de perstent nu-metal bassisten
te ondervragen zal ze nu waarschijnlijk op Lowlands in
bloemetjesjurk Anneke Grönloh krampachtig NIETS over Paul
de Leeuw vragen (waarna ze alsnog zich gaat bezuipen in de
perstent, want de hypocrisie van de commerciëlen leer je
zo).
Ik hoop dat ze gelukkig wordt. Ik denk dat ik zelf mijn
promotie nog maar een paar jaartjes uitstel en lekker voor
lowlands.nl blijf schrijven.
Slot
Het was drie uur geweest. Langzaam liep het festivalterrein
leeg. Security had de Lola's en Paradijsvogels met zachte,
maar dwingende hand richting Bravo gestuurd. In de Perstent
werd niet meer getapt. Tussen de Echo en de Juliet stonden
hekken, met barse jongetjes die iedereen onverbiddelijk
terugstuurden. Tegen de omheining hing een stelletje
kleverig te zoenen. Zij sprak Engels met een Nederlands
accent, hij Engels met een Duits accent. Nog even en zij
zouden ook weggebonjourd worden.
Er was niets veranderd aan het licht, maar zonder de
zwalkende menigte op het terrein leek het licht uit de
masten opeens kil, fel en beschuldigend. Elke passant werd
meedogenloos uitgelicht. Vreemde machines gingen suizend
over het dorre grasveld. Zij raspten en ratelden, zongen en
bromden, als dikke motten die dansten om het licht dat op
hun eigen rug zat gebonden.
Af en toe ging het hek open. Een eindeloos lint met jonge
mannen en vrouwen met 'Service' op hun t-shirt kwam
voorbij. Gewapend met bezems en zakken trokken zij met
blozende wangen het veld op. Sneeuwwitje en de 77 dwergen,
nog onbewust van hun taak. Onder hun voeten knisperden de
plastic bekers waaruit vijftigduizend mensen hadden
gedronken. In de ogen van het serviceteam was lichte paniek
te lezen geweest als je hun ogen had kunnen zien.
Vijftigduizend bezoekers. Keer tien bekertjes. Dat is een
half miljoen. Een huivering ging door de gebogen ruggetjes.
Hercules. Sysiphus. Pernille la Lau.
Dapper begon een blond meisje te vegen, ze liet zich door
niets weerhouden. En het was door haar doorzettingsvermogen
dat opeens de hemel zich opende en de hoop van alle jonge
blonde meisjes met 'Service' op hun t-shirt, en van de
jongens ook, op de aarde neerdaalde.
Bladblazerman!
De tweetaktmotor op zijn rug snorde vergenoegd. Het tankje
was tot de rand mrt benzine gevuld. De blaasmond
recentelijk bijgevijld. Bladblazerman gaf achteloos gas,
terwijl hij het terrein opliep. De bekertjes draaiden in
een sierlijke pirouette op één hoop.
Bookmark: ...