Het Lowlakuul
Er is een ongeschreven wet voor columns: er moet minstens
één mooie zin in staan, anders is het hele stuk zinloos.
Zo’n zin die je voor je plezier nog een paar keer
overleest, omdat de woordkeuze zo treffend is, het beeld zo
goed gevonden, de anekdote zo herkenbaar.
Frits Spits introduceerde in 1977 de term MUZEKUUL. Het was
een samentrekking van ‘muziek molecuul’ en het
sloeg op het essentiële dingetje in een compositie dat
ervoor zorgde dat die een hit werd (als ik me niet vergis).
Afijn, als je dat basloopje, of die uithaal, of dit
pianotingeltje hoorde, dan wist je meteen om welke plaat
het ging.
Wat voor teksten en platen geldt, geldt voor het hele
leven. Alles moet één herkenbaar ding hebben, anders
beklijft het niet. Een dag niet gelachen is een dag niet
geleefd. Dat idee.
Voor Lowlands gaat het ook op. Nu we aan de dertiende
editie toe zijn, is het steeds moeilijker de verhalen uit
elkaar te halen. In je hoofd ontstaat langzaam een drassig
meer van herinneringen die niet meer aan een jaartal zijn
te verbinden. De Lowlakulen zijn je redding. Die opvallende
gebeurtenissen die sprekend zijn voor dat ene jaar.
Mijn Lowlakuul van 2004 was een scène backstage. De Iraanse
schrijver Kader Abdolah, die ik kende als een enigszins
stijve, afstandelijke man, stond in hemdsmouwen een gek
dansje te doen. Tegenover hem stond Ali B. in een mobieltje
voor Abdolah’s dochter te rappen.
De zon scheen. Theo van Gogh had nog tien weken te leven.
**SPAM**
Omdat ik gekgespamd werd op mijn vorige e-mailadres
jackoplowlands@wanadoo.nl, heb ik speciaal voor de vijfde
editie van de Lowlands Literaire Web Wedstrijd een
e-mailadres aangemaakt: llww05@jacknouws.nl. De vijfde mail
die daarop binnenkwam was spam. Een mooi staaltje van
synchroniciteit. In oktober van dit jaar deactiveer ik het
account, waarna alle spam rond gaat kaatsen op de servers
wereldwijd zonder me te raken. Maar ik word er wel treurig
van.
Ik vraag me af hoe mijn adres zo snel bekend is geworden.
Is het door mijn berichten in de nieuwsgroep
nl.kunst.literatuur dat de wedstrijd weer is begonnen? Door
de reclame die ik maak op mijn eigen website
www.maisquenada.com? Of door de vijfhonderd e-mails die ik
aan de deelnemers van vorig jaar heb gestuurd?
Dat zal het wel zijn. Wie e-mails verstuurt zal spam
oogsten. Er is altijd wel een pc met malware die gekke
dingen doet. Er is altijd wel iemand die zijn complete
adresboek meestuurt als hij iedereen die hij kent mailt en
zo is een e-mailadres snel geoogst.
Ik heb het zelf over me afgeroepen, maar het blijft
gek.Vorig jaar werd ik de hele tijd door
jackoplowlands@wanadoo.nl bestookt om V1@GR4 te kopen. Ik
voelde me als Dr. Jekyll & Mr. Hyde.
pop:cultuur
D66 vindt dat er op 3FM geen popmuziek meer gedraaid mag
worden en dat er meer aandacht voor cultuur en educatie op
de zender moet komen. Dat doet me denken aan de tijd dat ik
dj was. Nouja, dj is een groot woord. Ik draaide plaatjes
in de schoolkantine. ’s Ochtends voor de school
begon, tijdens het overblijven en de twee kleine pauzes in
de ochtend en middag. De leiding van onze school (de
Katholieke Scholengemeenschap Etten-Leur) had een flinke
installatie aangeschaft. In ruil daarvoor bemoeiden de
verantwoordelijke leraren zich met de muziekkeuze. Die
moest verantwoord zijn. Niet teveel platte disco. Geen
drugsmuziek. Onze opdracht was natuurlijk te proberen
zoveel mogelijk verboden muziek te draaien. Lieflijke
muziek met obscene teksten. Ik zette ook wel eens Neerlands
Hoop op. Linkser cabaret bestond niet.
D66 is net zo wereldvreemd als de leraren van de KSE uit
die tijd. D66 zou juist moet dwingen dat 3FM meer popmuziek
gaat draaien. Weg met al die lollige dj’s, met hun
Grappige Telefoongesprekken, side-kicks, belspelletjes,
woordspelingen, mislukte stand-up comedy acts, laat ze
allemaal oprotten naar Radio 538, NoordzeeFM, RTL FM,
Veronica FM, Yorin FM en Slam!FM en laten ze in inderdaad
de topveertigrommel van de gerecyclede strekkende meter met
zich meenemen.
En dan, met 24 uur echte popmuziek, is er 24 uur cultuur.
Want popmuziek is al cultuur. En dat was in 1966 al.
Ja
of nee stemmen bij het referendum op 1 juni in
Utrecht
Als inwoner van Utrecht word ik een beetje bestuurd door
Leefbaar Utrecht. Dat is een partij die de strijd tegen
achterkamertjespolitiek is aangegaan door conflicten in het
café achter een paar glazen bier op te lossen. En die de
strijd tegen een busbaan door de binnenstad aangaat door
een busbaan bij mensen in de voortuin te leggen. Maar ik
dwaal af. Leefbaar Utrecht heeft het referendum hoog in het
vaandel staan. Net als D66. Dat is trouwens de partij die
tegen een generaal pardon voor uitgeprocedeerde
asielzoekers is, terwijl de aanhang er voorstander van is,
en daarom snel een motie heeft aangenomen om te voorkomen
dat de regering valt. Want dan wordt D66 natuurlijk
weggevaagd, bij nieuwe verkiezingen. Net als Leefbaar
Utrecht in 2006 bij de gemeenteraadsverkiezingen. Maar ik
dwaal af. Op 1 juni mag ik namelijk gaan stemmen voor het
referendum. Ik ben er nog niet aan uit. Ben ik nu voor of
tegen? Ga ik nu ‘ja’ of ‘nee’
stemmen. Ik zie van allebei de kanten de voor- en nadelen.
Moeten de winkels nu wel of niet op zondag openblijven? Wil
ik op zondag door een rustig Utrecht lopen, gezellig door
de rolluiken voor de etalages turend naar een stapeltje
cd’s, of wil ik me op zondag ellebogend door een
menigte voorstedelingen uit Houten, Benschop en Palmstad
naar de kassa worstelen? En wat nog voornamer is: kan de
Europese Grondwet me bij deze keuze helpen? Afijn. Ik heb
nog een week.
Patent
Ik heb er nooit een geheim van gemaakt: kamperen is niets
voor mij. Altijd gezegd. Maar inmiddels lopen er kinderen
door mijn huis. Alles is een avontuur. Van de bank
springen. In een doos kruipen. De deksel van de zandbak af
halen. Naar het strand van de Wassenaarse Slag is dan een
hele wereldreis.
Het leukste voor kleine kinderen is iets doen wat niet
klopt. In het grote bed slapen. Eten op de bank. Je voeten
wassen in het aanrecht. Frietjes snijden van appel.
Achterstevoren op de fiets zitten. Slapen in een tent.
Nee, papa beschouwt het niet als vakantie om op de grond te
gaan slapen en te koken op een gaspitje, terwijl er ook
hotels zijn en restaurants. Wakker liggen omdat de zon om
zes uur door je tentdoek schijnt, nee bedankt. Maar het is
zo leuk voor de kindjes.
Ik ben best principieel, dus ik heb in 1979 voor het laatst
gekampeerd. Ondertussen sta ik ook open voor suggesties. En
er is inderdaad iets nieuws waar ik mee zou kunnen leven.
De kant-en-klare camping. De tent staat voor je klaar.
Koelkast en aanrechtje zijn aanwezig. Eigen douche- en
toiletcabine. Parkeerplaats voor de auto naast de tent. Dus
vooruit, hiertoe zou ik me nog wel kunnen laten verleiden.
Dat je dan evenveel betaalt als voor een hotel, het moet
dan maar. Het voordeel is dat je kinderen de hele dag bezig
zijn en jij lekker een boek kunt lezen. Of zo. Misschien
een idee voor de camping van Lowlands.
Maar wat ook kan is dat mevrouw Nouws en de kinderen in
Zeeland gaan kamperen, terwijl ik gewoon lekker in mijn
eentje naar Lowlands ga, de hele nacht wakker blijf, elke
dag veel drink, alleen friet eet, geen enkel optreden
uitzit, aanpap met onbekenden en vrienden schoffeer. Want
daarin hebben kinderen toch gelijk: het is het allerleukst
om iets te doen wat eigenlijk niet klopt.
Wacko
The King of Pop is onschuldig. Dat wil niet zeggen dat hij
niets gedaan heeft, maar wegens gebrek aan bewijs wordt hij
niet vervolgd voor kindermisbruik. Er blijkt gezond
verstand te bestaan in Amerika en het jurysysteem heeft
gewerkt. Je bent pas schuldig als het onomstotelijk bewezen
is en alle twaalf juryleden het met elkaar eens zijn.
Michael Jacksons carrière is wel zo goed als voorbij.
Afijn, dat was hij toch al wel. Van wereldsterren wordt
excentriek gedrag geaccepteerd. Je mag alcoholist zijn,
jezelf naakt laten fotograferen, tweeduizend vrouwen
neuken, of je vriendins bloed drinken. Maar in een blank
kind veranderen dat vriendjes laat logeren is een stap te
ver.
Al dan niet waar, al dan niet overdreven: ‘waar rook
is, is ook vuur’ en waar hij ook gaat, overal zal een
rookwolkje boven Wacko Jacko blijven hangen.
Er is nog een verhaal van een ster die zoveel geld had dat
hij al zijn wensen kon letn uitkomen. Het verhaal gaat dat
Elvis Presley ervan hield om naar jonge meisjes te kijken
bij wie het schaamhaar uit hun witte slipjes piepte. The
King was dus een voyeur. Je kunt het pervers vinden of
zielig, maar echt gevaarlijk is het niet. Je vraagt je
alleen af: hoe kwamen die jonge meisjes in zo’n
wijdbeense positie terecht dat The King naar hun stugge
krulletjes kon kijken? Waren hun ouders erbij? Werden die
meisjes op straat opgepikt, of na een concert meegenomen,
of belden ze gewoon aan bij Graceland? En ook: kregen ze
daarna een boterham met pindakaas en banaan?
Was het puur seksueel, of deden die meisjes Elvis aan zijn
Priscilla denken, die immers 14 was toen ze elkaar leerden
kennen? Of was het gewoon niet waar?
Hoogstwaarschijnlijk zou er nu een rechtzaak tegen Elvis
aangespannen worden. Hoogstwaarschijnlijk zou hij
vrijgesproken worden wegens gebrek aan bewijs. En
hoogstwaarschijnlijk zou het de definitieve nekslag van
zijn carrière zijn geweest.
Zo zit de wereld in elkaar. Er is niets leuker dan hoogmoed
die voor de val komt.
1 + 1 = 5
Het is vandaag 20 juni 2005 nog exact zestig (60) dagen tot
de dertiende editie van Lowlands. Zestig dagen klinkt veel
korter dan twee maanden. Terwijl zestig meer is dan twee.
En zo klinkt een relatie van vier jaar opeens veel korter
als je hem omrekent naar dagen: 1.461 dagen. Da’s
helemaal niks. In euro’s koop je daar bijna niets
voor. Een derdehands Volvo 740 combi. Van vijftien jaar oud
(5.479 dagen) met 300.000 km op de teller. Als de
gemiddelde snelheid van een auto 60 km/u is heeft die auto
in totaal 5.000 uur gereden. Dat zijn 209 dagen, nagenoeg
exact eenzevende van de duur van je relatie. Dat is toch
helemaal niets. Een spaarlamp gaat langer mee dan een Volvo
(6 a 10.000 uur). Als een Volvomoter gemiddeld 4.000 toeren
p/m maakt, dan maakt hij er 240.000 per uur. Dast klint
weer veel, bijna een kwart miljoen keer per uur
ronddraaien. Dat is in 5.000 uur 1.200.000.000. Een komma
twee miljard keer. En zo’n Volvo rijdt gerust een
miljoen kilometer. Dat klinkt weer heel veel, maar dat doet
hij in zo’n 700 dagen en dat was ongeveer op de helft
van je relatie toen je besloot het toch samen vol te
houden. Dat klinkt dan weer als heel weinig.
Nog maar zestig dagen tot Lowlands. En dat duurt een
middag, drie avonden en twee volle dagen. En dat klinkt dan
weer als heel veel.
Houd
de dief
Een vriend van me besteedde laatst een halve werkweek aan
het downloaden van Finding
Nemo,
het samenvoegen van de in stukken geknipte film met de
soundtrack en het branden van het geheel op een dvd. Zijn
geschatte winst: 20 euro.
Is mijn vriend een crimineel? Mwah. Zijn uurtarief als hij
voor een klant werkt is 45 euro, dus het heeft hem vijf
vrije avonden gekost waarop hij ook 900 euro had kunnen
verdienen. Hij gaat met die dvd ook niet op de Zwarte markt
in Beverwijk staan en zijn motivatie was ook om de film aan
zijn zoontje te kunnen laten zien voor hij in de bioscoop
kwam.
Hollywood heeft de rare regel dat een film pas in Europa in
de bioscoop komt als hij in de VS al op dvd uitkomt. Dan
vraag je er bijna om. Waarom moeten wij vier maanden op een
film wachten?
Veel piraterij heeft de filmindustrie zelf op het geweten.
Net zoals de muziekindustrie. Een op de drie verkochte
cd’s is illegaal. Dat klinkt als heel veel, maar dat
is wereldwijd. In Europa is het een stuk minder. Maar
cd’s zijn duur. Je hebt tegenwoordig een topklasse
dvd-speler die ook perfect muziek weergeeft voor de prijs
van tien cd’s. Vroeger nam ik cd’s op van
vrienden op bandjes of MiniDisc. Nu brand ik een kopietje.
Ben ik nu een crimineel? Mwah. Als de muziek me bevalt koop
ik de cd later zelf. In de uitverkoop. Ik verkoop de kopie
niet door.
Ik heb laatst mijn complete cd-kast geconverteerd naar mp3.
De 23 GB aan gegevens past op 5 dvd’s en die heb ik
aan een vriend gegeven. Hij doet het omgekeerde. Is die
vriend nu een crimineel? Mwah. Vroeger kreeg ik een bandje,
nu een dvd met 800 mp3’s, maar veel is er niet
veranderd. Bandjes verslijten en dvd’s spelen niet in
alle spelers af en trekken krom in de zon. En erger: van de
800 nummer vind je er 765 waardeloos.
Alle films meteen wereldwijd in première (en iedereen in de
bioscoop voortaan zijn muil houden). Gewoon alle cd’s
en dvd’s tien euro, inclusief boekje, dan is het
probleem opgelost.
Overigens zie ik het gevaar nog steeds niet zo. Mijn vriend
deed na een halve werkweek zijn zelfgebrande dvd in de
lade, waarna de film begon: ‘Findet Nemö’, de
originele Zweedse versie.
Benefiet
Twintig jaar na Live Aid kregen we Live8. Ik heb proberen
uit te zoeken wat die 8 in de naam doet. Ik weet dat je
‘eight’ als ‘aid’ kunt uitspreken,
maar dat lijkt me zo simpel. Is het echt een verwijzing
naar de sms-generatie, of slaat het op de G8-top, de
bijeenkomst van de acht rijkste landen van de wereld? Dat
zou dan een beetje schrijnend zijn, want die acht rijkste
landen hebben nog niet veel voor elkaar gekregen. Twintig
jaar geleden was Afrika arm en leden de mensen honger.
Twintig jaar en een Rita Verdonk later nog steeds. Hoeveel
Ethiopië- en Soedanacties moeten er nog volgen?
Het idealisme en geloof in wereldverbetering is natuurlijk
hartverwarmend, maar als er na Live Aid niets veranderd is,
waarom zou het dan nu wel veranderen? Ik geloof dat –
net als literatuur – muziek troost kan bieden.
Plezier en ontspanning ook, maar ik geloof niet dat je met
muziek – net als met literatuur – de wereld
kunt verbeteren.
Rijkdom bestaat bij gratie van armoe. En omgekeerd. Alle
hoge beschavingen in de wereldgeschiedenis kenden
slavernij. De Maya’s, de Inca’s, de
Egyptenaren, de Grieken, de Romeinen, de Nederlanders, de
Portugezen, de Amerikanen. Allemaal hadden ze gratis
werknemers.
De slaven van het rijke westen zijn de armen die voor
minder dan een dollar per dag voor ons werken. Hef de armoe
op en je heft de rijkdom op. En wie van de miljoenen
kijkers zou dat diep in zijn hart willen...
London
Calling
(Nummers om op je iPod te hebben als je nu de metro neemt)
Metro – Patriot
Joshua LaRue – Mad on the Subway
The Last Poets – On the Subway
Starz –Subway Terror
Chron Gen – Subway Sadist
Steve Perry – Subway Killer
Velvet Undeground – Walk on the Wild Side
London Underground – Another Rude Awakening
Grave – Infernal Massacre
Bloodbath – So You Die
Oranje
boven
Het koningshuis van Nederland vindt de oorsprong in onder
andere Frankrijk. In het plaatsje Orange in de Franse
Provence. Het is een van de afslagen op de Route du Soleil
op weg naar Salou. Willem de Zwijger erfde de titel
‘Prins van Oranje’ in 1544 en tot 1713 bleef de
stad in Nederlandse handen. Alle prinsen en prinsessen van
Oranje zijn echter nog steeds Nederlands.
Met de eenwording van Europa rukken de Fransen echter weer
op. De telcom Dutchtone (goede Engelse naam, daar houden we
in Nederland van) veranderde kort geleden in Orange. Dat
wordt hier uitgesproken als Oransch met de klemtoon op de
eerste lettergreep, maar het hoort eigenlijk Oranzj’
te zijn met de klemtoon op de laatste. Orange is Frans.
Orange zit ook achter Wanadoo, dat eerst Casema heette.
Binnenkort gaat Wanadoo ook Orange heten. Orange. Heel
slim. Eerst binnenkomen met Nederlandse, Engelse en
fantasienamen en dan langzaam verfransen.
En nu zie ik het logo ook boven op de site van Lowlands
verschijnen. Een veeg teken. Volgens mij zijn Franse
radiozenders nog steeds verplicht meer dan de helft
Franstalige muziek uit te zenden. Je zult het zien. De
verfransing van Nederland is begonnen.
Ik weet niet of dat zo erg is. Bilal in de striptent.
Godard in de filmtent. Houellebeq in de literatuurtent en
Air in de Alpha en in alle eettentjes nouvelle cuisine.
Croissants en baguettes in de campingsupermarkt.
Ik zie het eigenlijk wel zitten: ‘mec’ in
plaats van ‘dude’, ‘sympa’ in
plaats van ‘cool’. Weg met
‘chillen’, ‘ill’,
‘whatever’.
Maar wat doen we dan met A Campingflight to Lowlands
Paradise? Ik stem voor ‘Vol de Nuit’,
nachtvlucht. Een naam waarin alles zit: mysterie, belofte,
zwartheid en spanning.
Mmm, ik ben al helemaal in de Franse sferen. Vooral als ik
denk aan die ene Franse verworvenheid: de vieze gore plee.
Vroeger
Ik heb een vriend die een pc met Windows Media Center
Edition heeft gekocht. Het apparaat staat nu naast zijn
televisie heel erg beige en lelijk te wezen. Een
eigenaardig alternatief voor zijn fotoalbum, videorecorder
en stereoinstallatie, vooral omdat het allemaal niet werkt
zoals het hoort te werken. Hij is inmiddels druk bezig zijn
cd’s naar mp3 te converteren, zodat ‘die
lelijke cd-kast naar boven kan’ en dan staat zijn
hele collectie foto’s, cd’s, films en
lievelings programma op harde schijf.
Ik denk wel dat het de toekomst is. Doe mij maar zo’n
ding in de vorm van een Mac mini, met een kabeltje of een
draadloze verbinding naar mijn hifi-installatie en ik ben
blij. Een maand of wat geleden ben ik verhuisd naar een
kleiner huis, dus het idee alle muziek uit mijn leven, alle
aangeschafte films of homevideo’s en alle
foto’s in een doosje van 16x16 centimeter te hebben
staat me wel aan. Leve het persoonlijk archief.
Je eigen foto’s en films op harde schijf is trouwens
wel logisch, maar waarom zou je eigenlijk nog de moeite
nemen mp3’s op je harde schijf te houden en films op
dvd te kopen als je boel gewoon naar believen kunt
downloaden? Zover is het nog niet, maar er komt een tijd
dat elk denkbaar liedje en elke voorstelbare film via
internet valt op te vragen, voor een paar centen.
Dat is een grappige ontwikkeling. Eerst kon je alleen maar
naar muziek luisteren bij een concert. Daarna kwam de
radio. Vervolgens de langspeelplaat, waarmee je voor het
eerst muziek kon bezitten en naar believen draaien. Het
cassettebandje zorgde ervoor dat je je muziek kon kopiëren,
zij het op een mindere kwaliteit. Via de cd en de cd-r kon
je perfecte een-op-een kopieën maken. De mp3 zorgde ervoor
dat elk nummer wereldwijd zonder betaling verspreid kon
worden, zodat platenmaatschappijen en artiesten in paniek
zijn geraakt en zinnen op een alternatief: muziek
‘huren’ via een abonnement. Je hebt dan geen
computer meer nodig, alleen een kastje met een schermpje
waarmee je over de server browst om een nummer aan te
vragen. Mmm, dat klinkt heel erg bekend, dat klinkt als
radio.
En dat is het dan ook. Radio. Het ultieme Arbeidsvitaminen,
maar dan zonder geouwehoer van een dj.
High-tech bierglas
Door de zegeningen van de techniek kan ik nu in Spanje aan
de rand van het zwembad van de ‘communidad’
(zeg maar, de buurt) met mijn PowerBook op schoot deze
pagina bijwerken. De buurman is zo aardig geweest zijn
draadloos netwerk voor me open te zetten, zodat ik kan
mailen en uploaden. Vijf jaar geleden was het al heel wat
als je bereikbaar was op je gsm en je niet met een handvol
peseta’s, escudo’s of zloty’s bij een
telefooncel in de rij moest gaan staan. Of naar een
praatpaal moest zoeken om de wegenwacht te kunnen bellen.
Ik hou van de technologische vooruitgang. Ik ben gek op
Discovery Channel en National Geographic Channel met hun
programma’s over bruggen, booreilanden,
wolkenkrabbers, straaljagers, klassieke auto’s,
waterkundige werken, opgeloste moorden met behulp van een
haar en een schroefje dat alleen in Japanse
zakradio’s uit 1954 is gebruikt en de Airbus A380. Ik
weet dat het een prijs heeft, ik weet dat een kruisraket
dood en verderf zaait, maar dat ze het hebben kunnen
maken...
Maar soms is technologische vooruitgang onzichtbaar en van
een hartverscheurende eenvoud. Tot 1904 werd roomijs op
glazen schaaltjes verkocht. Op de Wereldtentoonstelling in
Louisiana raakte een ijsverkoper door zijn schaaltjes heen.
Een wafelverkoper naast hem kwam op het idee het ijs in
zijn tot horentje gedraaide wafels te verkopen. Het werd
een onverbiddelijk succes, ijs uit een eetbaar schaaltje en
binnen een jaar at wereldwijd iedereen ijs uit een
horentje.
Een equivalent daarvan, friet uit een eetbaar bakje van
aardappelzetmeel is nooit aangeslagen. Terwijl het idee
goed is. Ik begin al te kwijlen als ik denk aan zo’n
door stoofvlees en mayonaise doordrenkte snack. Om van de
duiven maar te zwijgen.
Ik ben daarom reuze blij met initiatief om op Lowlands
bierglazen van mais in te zetten. Ze zien eruit als de
bekende plastic bekers, alleen zijn ze gemaakt van uit mais
gewonnen melkzuur en composteren ze binnen 50 dagen. En
daar zit nu net de gemiste kans. Hoezo weggooien? Hoezo
composteren? Gewoon laten opeten, die handel.
Doe mijn glas maar met nacho-smaak.
16
Wielklem & Co is een van de ontluisterendste
tv-programma´s van Nederland. De reacties van
automobilisten als ze gesnaaid worden zonder parkeerkaartje
zijn zelden aangenaam om te zien. Het schelden laat een
kant van de Nederlander zien die je liever niet kent. Tot
je zelf een keer de pineut bent.
Ik kreeg laatst binnen twee dagen twee boetes van 47 euro.
Voor mijn deur. Omdat ik twee maanden op een
parkeervergunning moest wachten en me daarom moest behelpen
met dagkaarten, bezoekerskaarten en losse munten. En me
daarmee wel eens vergiste.
Ga boeven vangen. Doe iets aan burenoverlast. Pak
door-roodrijders. Arresteer een ontsnapte TBS´er. Denk ik
dan.
Ik hou niet van dat geklaag over regelzucht in Nederland.
Dat is niet waar, ik doe het zelf ook. Ik hou alleen niet
van die LPF=achtige conclusies die eruit getrokken worden.
Ik moet er alleen maar om lachen.
Sinds een paar jaar moet ik me elke Lowlands kunnen
legitimeren en ik moet een verklaring van de
Belastingdienst hebben dat ik geen werknemer van Mojo ben
maar freelancer. Er is een Inspecteur speciaal aangewezen
om het hele festival in de gaten te houden (ik vraag me af
of ze loten op het Belastingkantoor wie er dit jaar naar
Lowlands mag...).
Er loopt ook een delegatie rond van de ARBO-dienst die in
de gaten moet houden of crewleden niet op ladders hoger dan
drie meter gaan staan en of de juiste stekkers,
tentharingen en werkuren wel worden aangehouden.
Backstage staat een geheimzinnige trailer waar tientallen
microfoons die op kilometers afstand van het
festivalterrein staan bijeenkomen om de geluidsoverlast te
meten en zonodig te beperken (één man kan eigenhandig het
geluid in de Alfa zachter zetten, wat een baan...)
En nu komt een afdeling van de Voedsel en Waren Autoriteit
controleren of er geen drank aan 16-minners wordt
geschonken. Wie zich in geval van twijfel niet kan
legitimeren krijgt aan de poort een speciaal bandje waarna
aan hem alcohol geweigerd wordt. Ik vraag me af wat er op
dat bandje staat. 16-? Brugpieper?
De organisatie van Lowlands houdt zich keurig aan de
regels. Ze moeten wel. Als een vijftienjarige dronken
betrapt wordt kan het hele festival afgelast worden. Hoge
bomen en wind, weet je wel.
Misschien moet volgend jaar de zedenpolitie ook de campings
komen controleren en iedereen van boven de 18 arresteren
die in een tent ligt met iemand van onder de 18. Daar kan
ik ook wel een bandje voor bedenken.
Maar laten we vooral hopen dat er dit jaar geen
overijverige ambtenaren zijn die op de dijk naar
Biddinghuizen elke vrachtauto tegenhouden waarvan de
gitaarversterkers en luidsprekerkasten niet goed zijn
vastgesjord.
Ziek
Lowlands 2004 was een memorabele Lowlands voor me. Ik werd
ziek, vlak vantevoren. De arts van dienst op de
huisartsenpost aarzelde geen moment en schreef me een
paardenmiddel voor, zodat ik niets van de feestpret hoefde
te missen. Maar ja, met een antibioticum en een pijnstiller
om nierkolieken te onderdrukken in je strot is lol nog niet
gegarandeerd. Zeker als je het ultieme sociale glijmiddel
(alcohol) moet laten staan. Vanuit een parallel universum
gezien is Lowlands heel anders.
Deze dertiende Lowlands, mijn negende, is ter revanche.
Want hoe groot is immers de kans dat je twee
Lowlands’en achter elkaar ziek bent. Heel klein. Niet
groot. Maar hij bestaat. En of hij bestaat.
Ik ben weer ziek. Waarschijnlijk heb ik in een
wegrestaurant iets verkeerd gegeten, want mijn reisgenote
is ook ziek. Bij haar kwam het er langs onderen uit. Bij
mij wil het er langs boven uit. En ik wil dat niet.
Iedereen heeft zijn ding. Ik kan naar foto’s van
lijken kijken, maar niet als het hoofd er los naast ligt,
ik kan naar neukende mensen kijken, maar niet als ze het
anaal doen en ik kan niet kotsen. Ik weet dat het
verstandiger is mijn vinger in de keel te steken en de
harde brokjes langs mijn tanden te voelen tinkelen, maar ik
verdom het. Ik weet dat ik dagen lang met pijnlijke
gewrichten en tintelend tandvlees rond zal lopen door de
rondwroetende salmonella, maar dat heb ik liever dan
geknield voor de wc-pot zitten.
Het kost me misschien mijn tweede Lowlands op rij, rillend
en bevend in de coulissen, het koude zweet op mijn
voorhoofd, na afloop van mijn taak in de Juliet lamgeslagen
op mijn hotelkamer, terwijl in de verte de Alfa dof dreunt.
Maar het is niet anders. Ik ben ziek. Ik ben wie ik ben en
ik kan er niets aan doen.
Fantoombandje
Ik werd dinsdagochtend wakker omdat mijn Lowlandsbandje in
mijn pols sneed. Lodderig tilde ik mijn arm op schudde mijn
pols een paar keer heen en weer om het los te laten dansen.
Toen pas zag ik dat het bandje losgeknipt op mijn
nachtkastje lag.
Fantoompijn heet het verschijnsel dat je last hebt van een
ledemaat dat er allang niet meer is. Soldaten van wie een
been afgezet is omdat ze op een mijn zijn getrapt, worden
soms gek van de jeuk in dat been. En zo heb ik een
fantoombandje om mijn rechterpols dat de komende weken op
onverwachte momenten opeens vastgezweet zit aan mijn huid.
Dat in mijn vel snijdt als ik in een nauwe lade op zoek ga
naar een vermist dingetje. Dat slowmotion naar beneden
schuift als ik door de stad wandel.
Het losknippen van het Lowlandsbandje op maandagmiddag is
een gebeurtenis die weinig betekenis voor me heeft en niets
van een ritueel. Maar het blijkt dat dat losknippen hooguit
symbolisch is. Het bandje blijft aanwezig.
Een onzichtbare, maar onmiskenbaar aanwezige navelstreng.
Bookmark: ...